Het was een supergeinig clipje, dat zag ik meteen. Komisch met een serieuze ondertoon. Altijd een welkome combinatie. ‘Gaaf’, dacht ik, ‘dit moet ik facebooken’. Want mijn virtuele vrienden moeten wel weten dat ik dit heb gezien. Anders telt het niet.

[img]http://www.pinkbullets.nl/files/facebook_sucks (1).jpg[/img]

Bij De Wereld Draait Door zat een student van de filmacademie. Hij had een korte film gemaakt over de zin en onzin van Facebook, Farewell Facebook. Mijn interesse was meteen gewekt, want ik worstel al maanden met mijn social network-gebruik. Het stoort me dat ik, ondanks mijn misantropische inslag, toch de drang voel om de profielen van anderen te bekijken. Soms volstrekt vreemden. Te weten wat ze doen en denken. Het vreet aan me dat ik soms ineens een half uur of langer kwijt ben. Aan aapjes kijken. Dus ik googlede naar de film en vond hem. Mijn vriend wilde het ook graag zien, waardoor ik even moest wachten voordat ik op play drukte.

Tijdens het wachten stuitte ik op een link naar dat eerdergenoemde clipje. Ik bekeek het en vond het supergeinig, maar was minstens de helft van de tijd aan het bedenken hoe grappig het zou zijn om dit te posten. Minstens de helft van mijn genot werd dus gegenereerd door het idee te scoren met dit clipje. Hoeveel ‘vind ik leuks’ ik zou krijgen. Wat voor geinige ‘comments’. Ik walgde van mezelf, voelde me een ontaarde social network-junk.

Maar niet meer. Na lang wikken en wegen zeg ik nu volmondig vaarwel.

Na het kijken van de korte film wist ik het zeker. Ik heb Hyves maanden geleden al bij het grof vuil gezet. Nu was het tijd om de digitale harakiri te voltooien. Het zwaard zat al in mijn pens, nu moest ik alleen nog even de tandjes op elkaar zetten en de boel opensnijden. Dat was nog een heel gedoe. Blijkbaar mag je niet zomaar weg van de Facebookbobo’s.

Je account deactiveren is gemakkelijk. Die optie is duidelijk onder de accountinstellingen te vinden. Maar deactiveren betekent dat je de boel slechts op non-actief zet. Als je weer inlogt -iedere junk valt weleens terug- ben je gewoon weer van de virtuele partij. Verwijderen is een ander verhaal. Dan moet je bij het Helpcentrum zijn, waar je je door een woud aan onderwerpen moet worstelen, om vervolgens ergens in het lage struikgewas de vraag ‘Hoe verwijder ik mijn account?’ te vinden. Ik rook de eindstreep en klikte.

Dat was het begin van een tergende reeks vragen (Weet je het zeker?), opmerkingen (Je kunt je Facebookgebruik beperken door het aantal e-mails dat je van ons krijgt te beperken) en opdrachten (typ deze letters over, mét spatie). Maar ik bereikte de heilige graal: de melding dat mijn account wordt verwijderd. Over veertien dagen. Tot die tijd kan ik op elk gewenst moment weer inloggen. Wat een service. Het kan immers verkeren. Misschien weet ik na zoveel met succes volbrachte handelingen nog steeds niet zeker of ik van mijn account af wil. Stasi-praktijken zijn het.

Maar het is me gelukt. Over een week ga ik vijf dagen naar Barcelona, zegevierend en opgelucht. Ik kan naar hartenlust beleven, bekijken, voelen, proeven en fotograferen zonder het te delen. Wat een vrijheid. Deze social networker is dood. Leve deze social networker!

Wil je ook graag Farewell Facebook bekijken? Klik dan hier. De film duurt elf minuten en is die elf minuten zeker waard. Ook als je wel lekker wilt blijven Facebooken.

En ik kon het jullie niet onthouden. Hier is het supergeinige clipje. Want zeg nou zelf, hipsters zijn toch ook gewoon dickheads.

Wil je meer van mij lezen? Klik hier voor een overzicht van mijn logs.

Bekijk alle logs van Nathaliefje