Naima is een doorsnee vinexvrouw. Ze heeft een ruime drive in woning, twee kinderen op de christelijke basisschool, een man met een goede baan en een lening bij een bank die failliet is gegaan. Het enige dat niet klopt aan dit plaatje is dat ze Marokkaanse is en dan kan je toch nooit een echte vinexvrouw zijn?

Al vrij snel wordt dan ook duidelijk dat Naima niet echt een vinexvrouw is. Ook al slikt ze - net als de meeste vinexvrouwen - iets tegen haar depressie, doet ze haar boodschappen in hetzelfde winkelcentrum en schrikt ze als er Turken in de buurt komen wonen, er is een groot verschil. Naima schrijft rake observaties over alles wat er in de buurt gebeurd en ze begrijpt er niets van.

Deze bundel bestaat dus uit de autobiografische ervaringen van een keurige Vinexvrouw, die toevallig Marokkaans is. Haar oudste heeft ze op een christelijke school gedaan, puur om haar moeder te sarren. Gelukkig voor haar moeder is Naima wel getrouwd met een Marokkaanse man, maar dat ging per ongeluk. Ze ontmoette hem in de kroeg en werd verliefd.

Ook al heeft ze geen enorm warme band met de buren, ze wordt wel uitgenodigd op feestjes. Waar ze gecomplimenteerd wordt omdat ze zo goed Nederlands spreekt en leert dat het heel normaal is dat de ene buurman het met de andere buurvrouw doet. Ze is zo goed geïntegreerd in de wijk, dat haar buren samen met haar klagen over de Turken en Polen die in de wijk komen wonen, en dat de huizenprijzen nu ongetwijfeld zullen zakken.

De hele bundel is gevuld met doodnormale gebeurtenissen, die dagelijks gebeuren. Maar juist door hoe Naima El Bezaz deze gebeurtenissen beschouwt en opschrijft, merk je dat het leven in een vinexwijk compleet absurd is. Geen wonder dus dat de buurtdealer (een keurige mevrouw, die ook collecte loopt) goede zaken doet in uppers en downers. De absurditeit en verwondering overheersen in deze bundel. Best knap, helemaal als je leest hoezeer Naima met een depressie worstelt.

Het enige 'nadeel' van de bundel, is dat het behoorlijk fragmentarisch is, er zit geen lijn in de verhalen. De conclusie lijkt deprimerend, maar de manier waarop Naima alles beschrijft, zorgt toch voor veel leesplezier. Daarom krijgt 'Vinexvrouwen' drie van de vijf roze kogels, het is een heerlijk en verfrissend tussendoortje.

Uitgeverij Querido
18 november 2010
192 bladzijden

Meer boeken?

Bekijk alle logs van Judith