Het valt me op dat er zich wekelijks aardig wat situaties voordoen die ik met stijgende verbijstering gade sla. Misschien wel dagelijks, want ik ben nogal snel verbijsterd. Of in ieder geval verbaasd. Bijvoorbeeld toen een man het presteerde een sixpack met anderhalve literflessen cola vier keer achter elkaar te laten vallen.

Ik had boodschappen gedaan en fietste naar huis. Voor mij fietsten een man en een vrouw. De man hield met zijn rechterhand een sixpack met colaflessen vast die op zijn bagagedrager stond. Niet echt een solide systeem, dacht ik nog. En ja hoor, de eerste drempel en hupsakee; de flessen beginnen te wankelen en met een flinke plof vallen de flessen naast de fiets. De man en de vrouw stappen af (man geërgerd, vrouw luid giechelend) om de flessen op te pakken en door te fietsen. De man staat naast zijn fiets als hij de sixpack oppakt… om hem net zo hard weer op de grond laat vallen. Misschien doordat hij met één hand zijn fiets vasthoudt en met zijn andere probeert de hele sixpack te omvatten. Dat kan dus niet, gezien het volume en het gewicht. Maar goed. Poging twee. Hij pakt hem op… en laat hem weer vallen. Als hij ze de vierde keer wil pakken, aan het plasticje dat er omheen zit welteverstaan, scheurt de hele bende uit elkaar en rollen de zes flessen alle kanten op. De vrouw staat als een dom schaap te lachen terwijl de man rood aanloopt. Ik besluit maar door te fietsen, terwijl ik denk; dat wordt een flinke schuimparty vanavond.

Een paar dagen later kom ik om half vier ’s nachts thuis na de housewarming van een vriendin en word ik een potje versierd op de gang. In mijn eigen huis. Een vriend van een huisgenoot staat op de gang met een biertje en een sigaret en blijft maar aandringen dat ik ‘njog ééjn bjiertje’ met hem moet komen drinken. Want dat is zo ‘gesjellig’. Ik zeg dat ik naar bed ga, omdat ik daarvoor naar huis ben gegaan, en dat ik geen zin meer heb in bier. Hij weet echter niet van ophouden. Na ik mijn kamer in ben gevlucht, besef ik me dat ik nog naar de WC moet en mijn tanden nog moet poetsen. En ja hoor, zodra ik uit de WC kom, staat hij vlak achter de deur. ‘Ah, ééjn bjiertje’. Ik vlucht wederom naar mijn kamer. O ja, tanden poetsen. Ik sluip naar de badkamer, poets mijn tanden (heel onopvallend; elektrisch) en ga de badkamer weer uit. ‘Ja, ik gjeef njiet op hoar! Eéjn bjiertje, schatje’. Na een welgemeend ‘ach, flikker op man’ ben ik snel mijn bed in gedoken.

En zo doen zich dit soort situaties vaak voor. De trein is ook een goede plek voor een potje real life entertainment. Gekluns met kopjes koffie, zware trollies die nét te zwaar zijn om in het rekje boven de stoelen te krijgen en naast elkaar een krant lezen wil wat betreft beperkte ruimte ook nog wel eens uitlopen op geërgerde blikken over en weer. Telefoongesprekken die werkelijk nergens over gaan, kledingcombinaties die in de ijstijd zijn uitgevonden… Ik bedenk me al snel dat ‘stijgende verbijstering’ beter vervangen kan worden door ‘enorme ergernis’.

Zo ben ik iemand die zich snel – maar dan ook écht heel snel – ergert. Ik kan me al ergeren aan hoe iemand zijn hand opsteekt tijdens college. Vlak naast zijn of haar hoofd (‘zo ziet niemand het toch!’), of altijd op dezelfde krampachtige manier, met spastische vingertrek. Brr. Als mensen midden op de straat fietsen en ik ze daardoor door de minimale ruimte die overblijft nauwelijks kan inhalen, zucht ik altijd even goed hoorbaar zodra ik ze passeer, iemand die zijn nagels gaat knippen in de trein (de rondvliegende nagels belanden nog net niet in mijn koffie) en meer van dat soort fratsen.

Maar eigenlijk denk ik dat ik me daar maar eens wat minder van aan moet trekken. Eigenlijk is het niet écht nodig zo opgefokt te raken en is het veel leuker om maffe situaties met stijgende verbijstering gade te slaan. Of je gewoon te verwonderen. Daarom sluit ik deze column af met een uitspraak die mijn lieve opa vaak deed;
Nicht ärgern, nur wundern.

Meer Soof?

Delen

Bekijk alle logs van Soof