Nieuwe baan, nieuwe gewoonten. In het begin ben je beleefd en kijk je een beetje de kat uit de boom. Alles is wennen en je weet nog niet tegen welke personen je cynische opmerkingen kunt maken en welke mensen dit vooral niet kunnen hebben. Maar soms sta je gewoon met open mond te kijken alsof je nog nooit eerder iemand een boterham hebt zien eten.

Het moge duidelijk zijn, ik heb een nieuwe job. De vorige vond ik toch niet zo goed bij mij passen dus het was tijd voor een nieuw avontuur. Ik vind het altijd leuk om op een nieuwe werkplek te beginnen. Zo valt er dan ook op mijn spiksplinternieuwe werkvloer een hoop te ontdekken. Zo heb ik nu een uitzicht over de zee, waardoor ik me constant zen voel. Des te meer viel het mij op de eerste dag al op dat mijn nieuwe, alom gerespecteerde collega’s niet zo zen zijn tijdens de lunch.

Wij lunchen elke dag met zijn allen aan een grote tafel. Het eten wordt verzorgd en dat is natuurlijk helemaal puik. Waar ik om 12 uur nog even rustig mijn werk bekeek en bedacht dat ik nu kon genieten van een bammetje, kreeg ik door dat mijn nieuwe collega’s zich al lang en breed op het voedsel hadden gestort en dat sommigen er al twee halfjes wit in hadden zitten.

Ik maak geen grap, het was verbazingwekkend. “Zo gaat dat hier, je moet gewoon pakken wat je pakken kan en roep gerust naar de andere kant van de tafel als je beleg nodig hebt”. Opstaan dat doe je niet. Dat wat dus ook de eerste fout die ik maakte, opstaan om een boterham te pakken. Tegen de tijd dat ik er stond was er slechts een opengescheurde zak die mij troosteloos leek aan te kijken en wilde zeggen: “Ja, zo gaat dat hier nu eenmaal, elke dag!”

Dag twee was ik al iets meer voorbereid. Ik had mijn zinnen gezet op een paar bruine units met kipsaté. De meesten kregen het voor elkaar om binnen tien minuten klaar te zijn met deze eetwedstrijd. Twijfelend vroeg ik aan een collega wat we dan met onze overige 20 minuten moesten doen? “Roken of op Facebook kijken”. Ow, oké. Ik ben gewend om de tijd te nemen voor mijn eten. Heerlijk te genieten van het halfuur pauze wat je goed recht is en eens bewust een potje te gaan zitten eten.

Ik heb wel door dat ik in de minderheid ben. Gelukkig heb ik nog een collega die ook de mediterrane eettraditie aanhoudt en vanaf nu neem ik mijn eigen lunch mee naar het werk, die ik dan vervolgens in alle rust tot mij kan nemen. En ik ga elke minuut gebruiken en ervan genieten. Nieuwe baan, andere gewoontes!

[url=http://www.pinkbullets.nl/user/NicFinch/track/geschreven_logs ]Nieuwsgierig naar meer?[/url]

Bekijk alle logs van NicFinch