Wat is een leven zonder liefde? Zonder liefde geen blijdschap, geruststelling of steun. Jammerlijk ronddolen is dan de enige optie. Spanning, angst en peilloze eenzaamheid alom. Maar er zijn wel meer dingen onmisbaar in het leven. Kaas bijvoorbeeld.

Zoveel soorten liefdes, zoveel soorten kaas. Liefde is eigenlijk kaas. Let op.

Van die stelletjes die altijd en overal lovey dovey doen. Roomkaasstelletjes. Zacht en lekker smeerbaar, maar het verveelt snel. Koppels die niet zonder, maar ook niet met elkaar kunnen. Heftig en scherp. Een Gorgonzolakoppel. Of een relatie die je moeiteloos slikt, maar altijd een zweem van verrotting met zich meedraagt. Spannend en verraderlijk. Een Camembertrelatie.

Heb je geen significante ander, vrees niet. Voor alle soorten liefdesrelaties valt een kaasequivalent te verzinnen. Seks is geen must.

Een moeder en haar kind. Goudse kaas. Een onvoorwaardelijke liefdesrelatie die in vele smaken voorkomt. Van zacht en vriendelijk tot hard en scherp. Beste vriendinnen in hun hoogtijdagen: brie. Lekker klef en plakkerig. Totdat de schimmel van afgunst en concurrentie te ver is doorgevreten. En natuurlijk de ontluikende vriendschap: aftastend en voorzichtig totdat de eigen smaak goed is gerijpt. Net als bij Danish Blue of Roquefort.

Ik krijg zin in een kaasplankje, met alle mogelijke soorten. Van rauw tot afbrokkelend van ouderdom. Maar er zijn kazen…

Zoals komijnkaas. De naam doet me rillen, door de geur draait mijn maag zich om en de smaak is absoluut niet gemaakt voor mijn tong. Mocht het zover komen dat deze kaas daarop belandt, kan ik alleen nog maar oncharmant kokhalsen en deze duivelse uitvinding zo snel mogelijk uitspugen. Een reactie die ik op een bepaalde manier ook ervaar bij mensen die ik niet moet.

Net zoals ik een kaasliefhebber ben, ben ik een liefdesliefhebber. Ik heb van alles uitgeprobeerd, van snel wegschrokken tot te lang herkauwen. Maar het meeste houd ik van oude kaas. Vol gaten en grote stukken zout, waardoor iedere hap een verrassing is.

Daarom ben ik natuurlijk zo gelukkig, met een hoofd vol vreemde analogieën! Ik ben weer samen met mijn oudste liefde. Mijn eigen oude kaas. Te lekker om te laten liggen, maar te sterk van smaak om in één keer te verorberen. Te hard om door iedereen gewaardeerd te worden, te oud om belegen te zijn. Oude kaas, ik houd van jou!

Meer Nathaliefje? Klik dan hier.

Bekijk alle logs van Nathaliefje