Ja, je leest het goed. Ik moet je niet. Als ik minder voorzichtig was, zou ik zeggen dat ik een hekel aan je heb. Je bent een type mens waarvan mijn nekharen rechtop gaan staan. Als ik aan je denk, vertrekt mijn gezicht in een onwillekeurige grimas. Gewoon, daarom.

Het maakt niet uit wat je doet, alles aan jou irriteert mij. Mateloos. Je stem, snerpend en tot op het bot doordringend. Koude rillingen lopen over mijn rug als ik hem hoor. Ook en vooral, omdat het betekent dat je in de buurt bent. Een situatie die ik liever vermijd. Ook irritant: je uiterlijk. Je kledingstukken passen bij elkaar, je haar zit goed. Nooit verwaaid of rommelig, zoals dat van mij het liefst zit. En dan die houding van je. Altijd geïnteresseerd in iedereen, altijd vriendelijk en evenwichtig. Vreselijk.

Ik heb je nog nooit je neus zien ophalen voor een kansloos relaas van één of andere zeverende droeftoeter. Zeg me eens eerlijk, word je daar niet moedeloos van? Denk je nooit: ‘Krijg de pestpleuris maar’? Onvoorstelbaar voor een parttime onaangepaste chagrijn zoals ik. Ik ben moppersmurf, jij smurfin. Maar moppersmurf houdt stiekem van smurfin. En ik duidelijk niet van jou, ik kan er niets anders van maken. Ik moet je gewoon niet.

Toen ik drie was, werden mijn amandelen geknipt. Niet alleen in mijn neus, ook in mijn keel. En dat doet teringveel pijn. Op de uitslaapkamer werd ik wakker naast een jongen. Hij heette Gert, net als mijn vader. Daar hield de gelijkenis ook meteen op. Mijn vader zou nooit zo oeverloos liggen jammeren. Ik voelde een zeer directe en tomeloze weerzin tegen dit snotterende knaapje. Hij lag daar maar te zeuren om zijn moeder. Hoogst irritant als je wakker wordt met een discutabele bloedvlek naast je mond en een gat in je geheugen. Ik deed alsof mijn neus bloedde, wat ook zo was, maar het liefst wilde ik zijn kop kapotstompen. Ik moest hem niet.

Niet dat ik jouw kop per se wil kapotstompen, wees maar niet bang. Ten eerste weet ik inmiddels dat ik daar te slap voor ben. Ten tweede geeft het een hoop rommel en scheve ogen van omstanders. Ten derde is het niet mijn stijl. Ik moet je niet, maar dat gevoel omzetten in grof doch zinvol geweld, gaat mij wat ver. Ik ben best vredelievend ingesteld, moet je weten.

Als de aarde zich nou eens in een bizarre loop van omstandigheden zou splijten, precies onder jouw voeten. Lijkt me handig. Of als je de boeken in zou gaan als een zeldzaam geval van spontane zelfontbranding. Ook leuk. Misschien is het een ideetje als je door een buitenissige zuurtegraadaandoening van binnenuit oplost. Ik noem maar wat. Dan zou ik nooit meer met jou geconfronteerd hoeven worden. Of met mijn sociaal onacceptabele afkeer van jou. Het is o zo menselijk, maar ook o zo irritant. Jij kan er niets aan doen. Maar ik, ik moet je gewoon niet.

Meer Nathaliefje? Klik dan hier.

Bekijk alle logs van Nathaliefje