De verjaardag van mijn dochter was in elk geval een succes. Het was gezellig en dat was de bedoeling. Maar toch had ik me te druk gemaakt van te voren.

Vlak voordat de visite zou komen toch nog een keer de stofzuiger en dweil door het huis getrokken en oh ja, mijn haar geverfd, want dat was zo nodig (Geen hond die het is opgevallen waarschijnlijk, maar het gaat om het idee). Mijn lieve schat van een dochter heeft me heel goed geholpen alle hapjes voor te bereiden.

De klap kwam twee dagen later. Volledig de weg weer kwijt en misschien moet ik vanaf nu ook mijn alter ego maar laten vallen, zodat ik beter uit kan leggen wat ons hier zo bezig houdt.

In de afgelopen twee jaar is veel gebeurd. Ik ben gescheiden van de vader van mijn dochter.
Dat zat er al tijden aan te komen, maar dat neemt niet weg dat zo’n keuze erin hakt. Mijn dochter en ik moesten verhuizen omdat ik de koopwoning niet over kon nemen i.v.m. een eigen zaak die daarvoor nog niet voldoende geld opbrengt. Ik werd ondertussen smoorverliefd op de meest lieve man die ik ooit ben tegengekomen en sinds mei dit jaar wonen we samen, wat ook een verhuizing vanuit Haarlem met zich meebracht...

Vorig jaar zomer kregen we te horen dat mijn lieveling uitzaaiingen had in zijn longen van een kanker waarvan hij bijna vijf jaar schoon zou zijn. Dus gingen we dat hele onderzoekstraject in. Tot nu toe gaat het heel goed. Ze behandelen hem niet omdat het vrij stabiel en minuscuul blijft nog. Maar bij elk bezoek aan de oncoloog had ik vreselijke buikkrampen. Uiteraard is een niet geplande zwangerschap dan wel iets wat je heel serieus gaat afwegen. Want als ik van iemand een kind zou willen dan zou dat van hem zijn. Maar ja, wat moet je met zo’n onzekere toekomst. Straks gaat het toch slecht, moet hij aan de medicijnen en loop ik 24/7 met een kleine. Dat zagen we beiden toen echt niet zitten, vandaar de curettage. Tja en vanaf dat verhaal hebben jullie kennis kunnen maken met Medeia. Ze heeft me erg geholpen maar ik merk nu dat ook in de therapie ik mezelf wil en moet zijn. Ik moet hard aan de slag en het grootste probleem volgens mijn therapeut is dat bij mij gedachten en gevoel heel erg ineenverstrengeld zitten. Dat moet los. Ik dacht altijd dat ik eerst voelde en dan pas ging denken, maar zo zit het proces niet in elkaar. Je hebt altijd eerst een gedachte en dan komt je gevoel en daarna kan je pas bezig met je gedrag aanpassen. Nou daar kan ik eigenlijk niet ook nog een alter ego bij gebruiken. Dus ik wil vanaf nu weer schrijven onder mijn eigen naam.
Ik houd jullie op de hoogte hoor, als jullie dat willen, over alle ups en downs, maar ik wil ook weer schrijven over andere zaken die me bezighouden.

Vandaar: Tot ziens Medeia en bedankt.

Liefs Ingrid

Klik hier voor de eerdere delen.

Een overzicht van al mijn logs als Ingrid vind je hier.

Bekijk alle logs van Medeia