Ik bedoel, ik kan natuurlijk iets walgelijk seksistisch gaan opschrijven om de vrouwtjes van PinkBullets eens lekker tegen het schaarse schaamhaar in te strijken, maar dat zou een maniertje zijn. Wat heb je daaraan?

Ha Judith! Da’s een tijd geleden, augustus alweer en we zitten nu al bijna weer aan de kerstdis. Ik heb je schandelijk verwaarloosd, maar ik was druk en niet in de juiste stemming enzovoort.

De vorige keer klaagde je dat we het te vaak eens zijn, dus ik heb me een ongeluk gepiekerd over hoe ik je mogelijk uit de tent zou kunnen lokken, maar ik ben, denk ik, niet extreem genoeg. Ik bedoel, ik kan natuurlijk iets walgelijk seksistisch gaan opschrijven om de vrouwtjes van PinkBullets eens lekker tegen het schaarse schaamhaar in te strijken, maar dat zou een maniertje zijn. Wat heb je daaraan?

Om in te haken op je vorige brief: hoe gaan we die Nederlandse eilandjescultuur doorbreken? Hoe krijgen we die VOC-mentaliteit weer terug waarmee Nederlanders, niet gehinderd door angst of ethische overwegingen, de halve wereld aan hun voeten legden?

Daar is Verelendung voor nodig, Judith. Nederlands hebben teveel te verliezen om nog ondernemend te zijn en grenzen te verleggen. Niemand geeft graag zijn wintersportvakantie en leasebak op om de wereld écht beter te maken, beter als in interessanter, rechtvaardiger, minder voorspelbaar. Wat hebben we er eigenlijk aan dat we zoveel ouder worden dan de generaties voor ons, als er geen ruk te beleven valt, behalve een CDA-congres waar heel Nederland voor aan de buis is gekluisterd?

Je weet waarschijnlijk dat ik van strips houd. Ik vergeet nooit meer een scène in een Japanse manga over gangsters, Sanctuary, die er bij mij geweldig inhakte. Er gebeurt niet eens iets in. De strip gaat over twee broers, die als kind de burgeroorlog in Cambodia hebben overleefd (ik geloof dat het politiekcorrecter is om Kampuchea of iets dergelijks te schrijven, maar fuck that) en die in Japan dus als enige de ‘edge’ hebben om te overleven in de dog-eat-dog-wereld van grote corporaties, corrupte politici en meedogenloze gangsters.

Eén van die broers zit in de bewuste scène in zijn auto voor een rood verkeerslicht, en hij ziet overstekende voetgangers voor zich, hun gezapige, volgevreten gezichten, en zijn minachting voor deze schapen, die nog nooit iets hebben meegemaakt, neemt duizelingwekkende proporties aan. En dat is het moment waarop ik volstrekt begreep waarom deze snoeiharde jongeman deed wat hij deed. Zo’n moment heb ik in een zogenaamde literaire roman nog nooit gehad.

Zeg Judith, hoe draag jij je schaamhaar eigenlijk? Of heb je ook helemaal geen schaamhaar meer? Ik kom nooit meer in de sauna (tot mijn eigen grote spijt), maar mij bereiken berichten over een dramatische kaalslag in de nationale schaamstreek. Tijdens mijn vakantie op La Jenny heb ik er nog speciaal op gelet, maar daar had vrijwel iedereen een volle, zij het keurig verzorgde bos schaamhaar. Alleen de blonde badjuf was flink aan het snoeien geweest.

Ik weet niet of ik zo blij ben met die mode om de boel helemaal weg te scheren. Onze Lieve Heer laat dat schaamhaar daar niets voor niks groeien. Een vrouw krijgt iets seksloos zonder schaamhaar, ze lijkt op een paspop. Bovendien houdt het schaamhaar alle geuren vast die de seks net dat beetje extra cachet geven. Of moet ik zeggen: bouquet.

Graag je visie hierop!

Veel liefs,

Peter

Peter Breedveld is de hoofdredacteur van Frontaal Naakt en hij schrijft brieven aan Judith Valentijn, hoofdredacteur van PinkBullets. Alle brieven van Peter lees je hier en alle reacties van Judith daar.

<script type="text/javascript" src="http://tweetmeme.com/i/scripts/button.js"></script>

Share

<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript"></script>

Bekijk alle logs van PeterBreedveld