Ik mag voor mijn werk regelmatig op reis naar internationale conferenties. Die zijn vaak in plaatsen waar je niet zo snel een stedentrip naartoe boekt. Zo kwam ik de afgelopen jaren in Trento, Genua, Göteborg, Dublin, Glasgow, Manchester, Boston en zelfs Milton Keynes. Afgelopen week was ik vier dagen in het Italiaanse Padua.

Padua is een bedevaartsoort. Dat wist ik niet, want als ik naar een conferentie ga, zoek ik vooraf nooit op wat de toeristische hoogtepunten in de omgeving zijn. Dat Padua een bedevaartsoort is, zag ik aan de kraampjes met kaarsen en heiligenbeeldjes rondom de mooie basiliek van Sint Antonius.

Op de zondagavond dat ik aankwam, zag ik al een groot stuk van het centrum: een aantal pleinen en pleintjes verbonden door smalle Middeleeuwse straten. Het is hier meteen duidelijk dat je in Italië bent.

Met een ander prettige Italiaanse traditie maakte ik de daaropvolgende dagen kennis: het eten. De conferentie had voor fantastische maaltijden gezorgd. Tijdens de lunch werd een buffet opgesteld met pasta's, risotto, vis, vlees, kaas en vers fruit. In de koffiepauze stond er zoetigheid en fruit klaar; tijdens de borrels wel twintig verschillende koude en warme hapjes. En de espresso was uitstekend.

Tijdens de openingsreceptie kregen we een rondleiding in de bijzondere Scrovegni-kapel. Als ik de moeite had genomen om de kopietjes van Lonely Planet die ik bij me had van tevoren te lezen, dan had ik geweten dat deze kapel beroemd is om de prachtige fresco's van Giotti. Maar dat wist ik niet, dus ik stond mij vol verbazing te vergapen aan schilderingen mooier dan die in de Sixtijnse kapel.

Een van de belangrijkste onderdelen van een stad is voor mij het stadspark. In het groene Prato della Valle genoot ik woensdag aan het einde van de middag van de Italiaanse septemberzon. Wat een leven.

Op de laatste avond van mijn verblijf wandelde ik onderweg naar mijn hotel langs de drukke terrassen in de binnenstad. Vanaf een plein klonk muziek. Toen ik onder de toegangspoort door kwam, zag ik het glimmende koper van een blaasorkest. Een paar honderd mensen hadden zich verzameld op het plein en in de akoestiek van de omliggende gebouwen klonk het orkest fantastisch. Pas nadat de muzikanten een minutenlang applaus in ontvangst hadden mogen nemen en drie toegiften gespeeld hadden, vervolgde ik mijn weg.

Na een korte maar vermoeiende terugreis stond ik vrijdagmorgen op vliegveld Weeze naast twee Nederlandse stellen die net een midweek Venetië achter de rug hadden. De stad was overspoeld geweest met toeristen en de cappuccino kostte er €6,50. Ik zei niets - mijn week in Padua was stukken beter maar dat ging ik ze niet vertellen.

Mijn andere columns en reviews vind je hier.

Bekijk alle logs van Suzan