Midden in de kapel staat de auto van mijn moeder en enkel door er naar te kijken weet ik de auto te repareren. Ik kom tot de schokkende conclusie dat ik de Heilige Graal ben en moet vluchten voor de slechte mannen van het Vaticaan en Opus Dei. Gelukkig komt Tom Hanks me redden.

Ook al heb ik 's nachts zeven bijna doodervaringen gehad, ik start toch braaf mijn pc op. Als ik eindelijk mijn wachtwoord juist heb ingetypt, zweven de letters over mijn scherm. Volgens mij zijn het allemaal belangrijke e-mails, maar het dringt niet tot me door. Mijn betraande ogen begrijpen de woorden niet en na weer een allesverwoestende niesbui weet ik dat ik vandaag maar een ding kan doen. Me overgeven aan koortsdromen en day time television.

Met een dekbed, een pot thee, twee verschillende verpakkingen strepsils, hot coldrex, een pot vicks vaporub en een rol WC-papier bouw ik een fort op de bank. Het liefst zou ik lezen, maar mijn ogen en hersenen kunnen de woorden niet verwerken, dus zet ik de televisie aan.

Ik val direct met mijn neus in de boter. Op History Channel begint net een documentaire over het wereldberoemde boek The Da Vinci Code van Dan Brown. Verscheidene wetenschappers praten over de (on)mogelijkheid van de verhalen en thema's in het boek. Ook al wordt het allemaal heel begrijpelijk gepresenteerd, omdat mijn ogen steeds dicht blijven vallen en mijn herseninhoud is vervangen door snot, begrijp ik er niets van en glijd langzaam weg in mijn eerste koortsdroom van de dag.

Ik word de laatste tijd geteisterd door heel enge dromen
Energievampieren en wegwerppersonen

Van een vaag bekend geluid word ik wakker. Het is mijn telefoon. Mama belt om te vragen hoe het met me gaat en ze schrikt van mijn stem. Ze zegt lieve dingen, vertelt dat haar auto stuk is en hangt snel weer op om me verder te laten slapen. Nog met mijn telefoon in mijn hand val ik weer in slaap. Ik ben in de Rosslyn Chapel in Schotland en ben op zoek naar de Heilige Graal. Midden in de kapel staat de auto van mijn moeder en enkel door er naar te kijken weet ik de auto te repareren. Ik kom tot de schokkende conclusie dat ik de Heilige Graal ben en moet vluchten voor de slechte mannen van het Vaticaan en Opus Dei. Gelukkig komt Tom Hanks me redden.

Naar adem happend schrik ik wakker en hoest zo hard dat er hele stukken long loskomen. Om mijn neusgaten en op mijn bovenlip zit een enorme snotkorst, maar ik ben te lethargisch om me er druk om te maken. Waar ik me wel druk om maak is mijn nicotinegehalte, maar roken kan echt niet. Iemand heeft mijn keel behandeld met schuurpapier met een grote korrel en dan zijn die gifstoffen niet fijn.

Als ik overeind kom, draait de kamer om me heen. Mijn hond springt blij op uit zijn mand en gaat voor mijn voeten zitten. Ik vraag hem of hij zichzelf uit wil laten. Hij praat niet terug. Dus gooi ik de tuindeur open en stommel naar de keuken om mijn gezicht te wassen. Gelukkig regent het, dus de hondenpis wordt al snel van mijn bloembed afgespoeld. Ik negeer de modderpootjes op de vloer en kruip weer onder mijn dekbed. Tegen beter weten in steek ik toch een sigaret op en na twee trekjes liggen mijn longen op de vloer. Het doet pijn en het voelt goed.

Omdat History Channel te moeilijk is en voor nare dromen zorgt, zap ik naar Fox Life, waar net een aflevering van Tori & Dean Home Sweet Hollywood begint. Tori Spelling en Dean McDermott zijn verschrikkelijk oppervlakkige mensen die echt niets boeiends te melden hebben, maar hun real life soap pakt me helemaal in. Na twee afleveringen lig ik te huilen op de bank. Ja, het zijn verschrikkelijke mensen, maar ze bedoelen het allemaal wel goed. En ook al heeft Tori een ongelukkig uiterlijk, Dean vindt haar de mooiste vrouw op de wereld en kan geen dag zonder haar. En ik lig hier alleen op de bank, met vet haar, te stikken in mijn eigen snot en longvocht. Alleen. Opeens vind ik Tori en Dean het ideale koppel en eigenlijk zou iedereen zo'n relatie moeten hebben.

Met een prop WC-papier in mijn rechterneusgat val ik weer in slaap. Tom Hanks en ik zijn nog steeds op de vlucht, maar eigenlijk is hij Dean McDermott en hij vindt mij de mooiste vrouw van de wereld. Gelukzalig kwijlend word ik wakker. Tot ik een hoestbui krijg en de tranen wederom over mijn wangen lopen.

Gelukkig biedt de televisie weer troost, in de vorm van Shear Genius, Idols, maar dan voor kappers. Vermakelijk maar ook deprimerend, want ik heb typisch griephaar. Slierterig, vet en lusteloos. Als ik dit overleef, als ik ooit beter word, ga ik naar de kapper.

Ik slaap en ik kijk televisie. Living with wolves, the 15 most unforgettable Hollywood tragedies, Stranger among bears, Mad about you, Law & Order, The dog whisperer, Whale wars en meer. Veel meer.

Al weet ik niet waar het ene programma begint en de andere koortsdroom eindigt. Ik heb verdulle niet eens tijd om zo ziek te zijn, er staan enorm belangrijke mailtjes op mij te wachten en ik moet nog een column schrijven voor PinkBullets. Misschien later, als de koorts wat is gezakt, dan beantwoord ik al mijn mailtjes, schrijf ik een briljante column, ruim de woonkamer op, ga ik naar de kapper, was ik mijn pijnlijk hete lijf, laat ik de hond uit, snuit ik mijn neus, raap ik alle proppen WC-papier op, ik kan het. Heus. Maar nu nog even niet.

And then she'd say, it's ok, I got lost on the way
but I'm a supergirl, and supergirls don't cry.

Share

Bekijk alle logs van Judith