Zo langzamerhand krijg ik er steeds meer vertrouwen in dat het goed gaat. Ik geniet steeds vaker weer van (ook hele kleine) dingen.

Mijn sociale contacten trekken weer wat aan, ik stap steeds meer uit het isolement dat ik voor mezelf heb geschapen en krijg weer zin in ondernemen. Zowel privé als zakelijk. Dat geeft een goed gevoel. Het gevoel dat er langzaam maar zeker weer vaste grond onder mijn voeten komt.

Of het komt omdat de progesteron echt goed begint te werken of omdat ikzelf weer meer vertrouwen krijg is me nog niet helemaal duidelijk.
Wel weet ik zeker dat hormonen een heel grote invloed kunnen hebben op je stemming, vooral als je daarvoor gevoelig bent. Ik merk ook het verschil in reacties bij de diverse personen die ik nu bij de crisisdienst ed. ben tegengekomen. Niet iedereen neemt dit even serieus en dat is een kwalijke zaak. Menstruele of premenstruele psychoses komen vaker voor dan ik dacht en vooral na een bevalling of abortus kunnen vrouwen hierin terecht komen. De hormonen die aangemaakt worden door de zwangerschap en daarna, uiterst langzaam, weer uit je lichaam verdwijnen, kunnen zo’n intense invloed op je psychische gesteldheid hebben dat je er dus, zoals in mijn geval, geestelijk behoorlijk van in de war kan raken. Ik neig dus te zeggen dat vooral de progesteron zich bij mij nu goed heeft ingesteld. Neemt uiteraard niet weg dat ik wel wat issues heb die aangepakt moeten worden met name op het gebied van vertrouwen, vertrouwen in mezelf, in de toekomst en in de huidige situatie. Ik moet leren de zaken in de juiste verhoudingen te blijven te zien en niet doorslaan.

Ook is het fijn om te lezen dat, psychotisch of niet, jullie bepaalde dingen herkennen. Dat geeft me het gevoel iets minder aan de zijkant van de maatschappij te staan. Ik merk dat Medeia en ik steeds meer één persoon aan het worden zijn. Ik wéét dat wanneer mijn alter ego en ik weer één zijn, ik er een stuk sterker uitkom dan dat ik er inging. Daar heb ik in ieder geval alle vertrouwen in. Daar werk ik, werken we, ik, mijn lief, mijn omgeving en de instanties heel erg hard aan.

Volgende week moet ik weer naar mijn psych, kijken of we de medicijnen nog verder terug kunnen brengen. Volgende week begin ik ook met de cognitieve therapie. Ook weer heel dubbel, aan de ene kant lijkt het me doodeng, want er gaat natuurlijk wat graafwerk en zelfbespiegeling in zitten. Aan de andere kant heb ik daar juist heel veel zin in omdat ik echt een aantal zaken uit het verleden wil afsluiten, ik wil graag handvaten krijgen om te voorkomen dat ik weer in een psychose kom en ik denk dat deze therapie me daar echt bij kan helpen.
Ik vertel jullie er volgende week vast meer over.

Liefs Medeia

Klik hier voor de eerdere delen.

Bekijk alle logs van Medeia