Verliefd dus. Grenzeloos. Ik ben het niet. Ik kijk er naar. Naar het tv-programma. Boer zoekt vrouw heeft geen kijker aan mij. Maar oh, die verliefde vrouwen die eindigen in pure armoede...heerlijk!

Eerst zie je ze hoe ze bellen en mailen met hun verre jungle-liefde die ze op een stage, of tijdens een vakantie hebben leren kennen. Dan komt het dramatische afscheid van het thuisfront en de lange reis naar het verre, verre, écht verre land. En uiteindelijk volgt de ontmoeting met hun grote liefde die ze vaak al maanden niet meer gezien hebben. In een land met enorm weinig voorzieningen. Dát waren ze vaak even vergeten.

Ik zou er slecht in zijn. In een grenzeloze liefde. Ik ben al slecht in campings. En tenten. Ik zou dus nooit overleven in een ver weg land. In een hutje. Maar liefde schijnt niet alleen blind te maken. Ook achterlijk. Dus als ik verliefd word op een ver weg man, dan neem ik de douche die er niet is, waarschijnlijk gewoon voor lief. Het is immers warm in de landen waar de vrouwen heengaan, dus een emmer koud water volstaat. Ik kan met een emmer koud water in mijn ene hand mijn benen niet eens scheren denk ik. Maar goed. Alles went.

Alhoewel. De toiletten. Dat zijn gaten in de grond, met daaromheen een plank of zes. Met kijkgaten. Nou ja, gaten. Er missen vaak hele stukken plank. Dus als ik na het eten van gebakken banaan of vis in te vette olie last zou krijgen van mijn spastische darm, zou ik mooi voor gek hangen boven dat gat omringd door een paar planken. Midden in het dorp. Tussen alle hutten. Maar ja, mijn verliefdheid zou alles overwinnen.

Zelfs de eenzaamheid. Ik zou daar geen vrienden hebben. Soms zou ik naar de markt lopen met mijn schoonmoeder. Omdat mijn liefde geen baan heeft, wel een opleiding, maar ja, in een dorp met vijf inwoners heb je daar ook niet veel aan, heeft hij geen inkomen en wonen we bij zijn familie. We mogen niet samen slapen. Dat heeft dan te maken met het geloof van zijn ouders. We hebben grote plannen, binnen nu en twee jaar hebben we een eigen huis. Hutje. En een internetcafé. In het dorp. Voor de vijf inwoners en de twee toeristen die er per jaar komen. Al mijn spaargeld steek ik in onze toekomst. In onze droom.

Ondertussen verveel ik me dood en mis ik mijn ouders en vrienden. Maar bellen heeft geen zin. Alleen in de stad, zes uur rijden van het dorp, is er kans op wat bereik. Maar voor mijn liefde zet ik door. Ik ga zelfs, ondanks dat ik niet van dieren hou, zwerfhondjes helpen. Tegelijkertijd slacht ik kippen. Gek hè? Soms ga ik alleen op pad. Dat is niet slim. Dan word ik afgezet op de markt of door de brommertaxi jongen en bijna verkocht aan een vreemde man, voor wat magere, uitgehongerde geiten.

Na een tijdje hebben we door dat onze relatie toch niet zo goed gaat. We hebben ons vergist. Dan gaan we naar een ander deel van het land, waar een waterval is en een romantisch hutje op zee. Daar hebben we vakantie en worden we weer verliefd, zoals in het begin en daardoor rekken we mijn verblijf nog wat langer. Een maand of drie.

Nee, ik ben er duidelijk niet geschikt voor. Maar als ik dan toch grenzeloos verliefd moet worden, beperk ik me tot één grens.

Omdat ‘ik zie u graag’ zo lief klinkt.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Wil je meer van me lezen, klik dan hier.

Bekijk alle logs van Marlease