Ik weet even niet zo goed wat ik moet schrijven deze week, dus ik begin maar gewoon, met het risico dat dit verslag wel eens heel verwarrend zou kunnen worden.

We hebben een rare week achter de rug, goede berichten, heel goede berichten, vervelende keuzes die we moesten maken en ik ben aan het minderen met mijn medicijnen waardoor alles wat er gebeurt een andere kleur krijgt. Doordat ik helderder word, waar ik echt heel blij mee ben, komen de zaken weer meer ongefilterd door.

Ik denk dat het goed met me gaat, ik wil en hoop dat ook maar ik merk dat ik soms op het randje balanceer, dat ik het lastig vind te beoordelen waar wel en waar niet de essentie ligt.

Mijn grootste probleem, altijd al geweest, is dat informatie, geluiden, nou ja feitelijk alles, ongefilterd binnen komt. Als auto’s, met groot licht aan, rijden ze mijn waarnemingsgebied binnen. Daarna ga ik alles tot in details af om het dan maar zelf te filteren en dat is soms, vooral als er veel gebeurt, nogal lastig. Zolang ik het niet een plek heb gegeven blijven de lichten branden, m.a.w. ik kan moeilijk dingen zomaar loslaten.

Kort na de curettage heeft mijn eigen filter het volgens mij gewoon opgegeven. Alles kwam met groot licht binnen maar die lichten kreeg ik niet meer uit. Ik sliep niet meer, kreeg last van oorsuizen met als gevolg de psychoses. Met behulp van veel medicijnen werd dit beheerst, want ja, als je er maar genoeg instopt raak je vanzelf wel verdoofd.

Nu, met het afbouwen van de medicijnen merk ik dat de lichten, waarmee alles binnenkomt, feller aan het worden zijn. Wat ik al zei, ik voel me goed en ben blij dat de vlakheid en verdoving van de medicijnen aan het verdwijnen zijn maar ik vind het ook eng. Zouden mijn eigen filters nog wel werken?

Ik wil (ben aan het) leren eerder te filteren. Voordat de gebeurtenissen zich in mijn hoofd hebben genesteld ze al vast links- of rechtsaf te sturen, in ieder geval ver van mij vandaan. Niet alles is belangrijk en ik hoef niet de hele wereld te begrijpen. Er zijn essentiële zaken hier die om mijn aandacht vragen. Het probleem van de buurvrouw op de hoek, waarvan ik de naam niet eens weet, is bijvoorbeeld niet mijn zaak want ik heb niets met haar te maken. Ik weet niet voor niets niet hoe ze heet, dus weg met die informatie.

Een voorbeeld van de afgelopen week.
Ik moet mijn autootje verkopen. Dat wil ik niet, financieel gezien is het gewoon veel verstandiger. Maar het is echt mijn autootje. Een Suzuki Jimny met lekker veel chroom en hele brede bandjes, een soort minihummer met bullbar en de sidebars, aangeschaft toen de economische crisis nog niet bestond. Het doet me pijn om hem van de hand te doen dus ik ga helemaal op in de verkoop, want ja, vergoed maar eens mijn emotionele schade. Ik wil het maximale voor mijn autootje vangen. De auto wordt van binnen, buiten en onder helemaal opgepoetst en staat weer stralend voor de deur. Ik heb hem op diverse sites geplaatst en de eerste twee biedingen waren helemaal raak. Dat had ik minstens in gedachten dus handelen. Snel.

Enfin, ik stuiter door het huis en kan aan niets anders denken. Dan valt mijn dochtertje van de bovenste trede van de trap naar beneden. Ik schrik me helemaal wezenloos. Ik denk dat ik zelf ook nog nooit zo snel (bewust dan, buiten mijn psychotische toestanden gerekend) beneden ben geweest. Gelukkig stond ze direct op (bikkel) en mankeerde helemaal niets.

Ineens werden op dat moment de zaken weer in de belangrijkheid van grootte geplaatst. Het is maar een auto, het is wel je dochter.

Bam, alles weer op de juiste plek.

Met een knetterende hoofdpijn van de schrik kom ik toch tot mezelf. Nu niet doorschieten. Rustig blijven. Balans. Op de juiste manier de zaken benaderen. Je dochter mankeert helemaal niets en je auto wordt heus wel verkocht.

Het gaat goed, ik hou mezelf in de hand en er dreigt geen psychotische aanval. Ik ben trots op mezelf en blij voor mijn omgeving. Het gaat goed. Maar dat maakt me ook weer heel bang.

Ben ik niet te optimistisch? Sla ik niet weer door?
Blijf redelijk. Wacht op zijn minst de volgende menstruatie af.
Daar komt bij dat ik nu het gevoel dat ik mijn psychotische periodes moet compenseren.

Nu voel ik me goed, nu moet ik me waar maken, laten zien dat ik wel ben wie ik normaal gesproken ben, dat ik nog niet weg ben, dat je me nog niet hoeft op te sluiten en dat jullie inderdaad al die moeite doen voor degene waar jullie van houden.

Ik moet er nu voor zorgen dat ik hierin niet ga overdrijven, want dan gaat het wel mis. Stapje voor stapje. Vooral niet gaan rennen!

In ieder geval zijn jullie reacties op mijn verhalen erg behulpzaam, het helpt me ook het volgende stuk te schrijven. Het schrijven help mij bij het reflecteren van de gebeurtenissen, terug te kijken, vooruit te kijken en daarin een balans proberen te houden. Dank jullie daarvoor!

Liefs Medeia

Klik hier voor de eerdere delen.

Bekijk alle logs van Medeia