Ik wil opvallen. Ik wil gezien worden. Ik wil presteren. Ik wil geweldige eindresultaten afleveren. Ik wil succes boeken. Ik wil er toe doen. Ik wil iemand zijn. Ik wil voldoen aan de verwachtingen. Welke verwachtingen. Welk succes.

Op aanraden van enkele vriendinnen heb ik zonet een documentaire gekeken van jong documentaire- en filmmaakster Sarah Mathilde Domogala. “Alles Wat We Wilden”. Een paar weken geleden werd hij uitgezonden door de VPRO. Je ziet een groepje jongeren uitgelicht, tussen de twintig en dertig jaar oud. Allen erg creatief, gevoelig en gemotiveerd. Maar, zo blijkt na een poosje, ook erg terneergeslagen door alle stress en prestatiedrang die ze ervaren hebben. Menigeen gebruikt antidepressiva om het leven iets minder zwaar in te zien. Het werd teveel.

Bijzonder verhelderend voor mij persoonlijk, moet ik zeggen. Ik wil opvallen. Ik wil gezien worden. Ik wil presteren. Ik wil geweldige eindresultaten afleveren. Ik wil succes boeken. Ik wil er toe doen. Ik wil iemand zijn. Ik wil voldoen aan de verwachtingen. Welke verwachtingen. Welk succes. Ik ben al iemand, ik adem in en uit, ik ben aardig, attent, goed in het onderhouden van sociale contacten, ik ben intelligent, ik heb geweldige ouders, een lieve vriend, fantastische vriendinnen, ik heb sinds twee maanden mijn kunstacademiediploma op zak, ik ben bachelor of fine arts, ik schrijf columns, ik ga filosofie studeren.

Als ik dit opsom, snap ik werkelijk waar niet meer waarom ik me anderhalve maand geleden een mislukkeling heb gevoeld, omdat ik minder hoorde van galeries of prijzenuitdelers dan klasgenoten. Waar slaat dat op. Waar in godsnaam slaat dat op. Waarom zou je zo vreselijk hard voor jezelf zijn. Mijn eindexamen was prachtig. Ik ben 120 visitekaartjes lichter. Ik heb nog nooit zoveel complimenten gehad. En toch verantwoord ik me als een of andere hotemetoot met een artistieke bril die waarschijnlijk zelf nog nooit enige kaas heeft gegeten van het daadwerkelijk creëren van een beeld, me vraagt waarom ik nou filosofie ga studeren. Termen als ‘masteropleiding’, ‘galeries’, ‘exposeren’ en ‘jezelf verkopen’ vallen. Waarom. Waarom sta ik mezelf tot in de details in te dekken. Sta ik te verkondigen dat ik filosofie geweldig vind, dat filosofie alles met mijn werk te maken heeft, dat filosofie erg goed aansluit bij kunst, dat ik naast mijn studie filosofie nog wel blijf tekenen. Hoor. Mevrouw.

Waarom. Ze heeft niets met me te maken. Als je niet begrijpt dat dit mijn voortzetting is, hou je er dan buiten. Ik weet heus dat er een vast stramien is. Een stramien aan verwachtingen. En daar ben ik altijd ongelofelijk gevoelig voor geweest. Maar kennelijk is er -onbewust- toch eerder dit jaar al een knopje omgegaan en begon ik al met mijn eigen weg te kiezen. De weg naar mijn eigen geluk. Doen wat ik gewoon zelf heel graag wil doen. Omdat ik dit wil doen. Punt.

Iedereen is zo vreselijk met elkaar bezig. Houdt elkaar zo vreselijk in de gaten. Niet alleen op, bijvoorbeeld, het gebied dat ik net beschrijf, maar sowieso. Piet, Jan of Klaas plaatst foto’s op zijn Facebook met al zijn vrienden, feestend in een hippe bar. Hans denkt; dat wil ik ook. Ik wil ook feesten, met vrienden, op hippe plekken. We willen ons constant verplaatsen in een ander. Een ander waarvan wij denken dat ze het helemaal voor elkaar hebben. Ik heb dit zelf ook bijzonder lang gehad. En ik betrap mezelf er nog steeds af en toe op. ‘God, wat een knap meisje. Mooie kleren. Lekker slank. Golvende, lange haren. Was ik haar maar.’
Maar je zult nooit weten hoe het is om een ander te zijn. Je bent wie je bent. En dat zul je ook altijd blijven. Wees niet zo verdomde hard voor jezelf, zie in wat je allemaal wel niet al bent en al kan, in plaats van altijd maar meer meer meer te willen. Sofie. Realiseer je dat eens.

(De documentaire is echt een aanrader. Je kunt hem bekijken op UitzendingGemist.)

Meer Soof?

Share

Bekijk alle logs van Soof