De wind duwde heur haar achter haar oren en onbewust kantelde ze haar hoofd ietwat, zodat dat ène plekje in haar nek helemaal bloot kwam te liggen, klaar om gekust te worden. Het smeekte om gekust te worden, dat ène plekje. Helaas gebeurde het niet. Al had ze er wel alles aan gedaan. Om het gekust te krijgen.

"Hallo meneer, ja u daar, u hoort me wel. Dat weet ik, dat kan ik zien. Ik kan aan u zien dat u me hoort, want die rimpel in uw neus geeft walging aan. U walgt. Dat geeft niets, maar negeren is bijzonder onvriendelijk. Ha! Ha! Dat zag ik ook! Dacht u gewoon even uw ogen te kunnen doen rollen zonder nog meer reacties mijnerzijds uit te lokken? Wat dacht u? "Als ik even hautain met mijn ogen rol houdt dat malle kind haar muil wel" Zoiets? Wat u ook dacht, u heeft het per definitie mis. Zo. Dat kuchen helpt uw zaak trouwens ook niet, zelfs een kind begrijpt dat u niet kucht omdat u een kriebel in uw keel heeft, maar omdat u zich steeds ongemakkelijker begint te voelen. Maar u heeft geluk, vandaag is uw geluksdag. Neen, nu hoeft u niet in verbazing uw wenkbrauwen op te tillen, deze kwestie loopt af met een sisser. Normaalgesproken ben ik bijzonder persistent, maar ik heb een afspraak. Ik ontsla u van uw verplichtingen jegens mij. Dus blijf gerust zitten iemand anders negeren, mij hebt u er niet meer mee."

Verbazingwekkend soepel hupte ze van het parkbankje af. Ze streek haar rokken glad en verdween uit zijn blikveld. Buiten zijn blikveld gebeurde er enorm interessante zaken, maar daar heeft hij geen weet van, omdat het allemaal buiten zijn blikveld gebeurde. Al spreekt dat voor zich.

Ze was boosgeil, het kwam voornamelijk door het weer, deels door haar communicatieproblemen. Ze had in deze metropool nog niemand getroffen die dezelfde taal sprak als zij. Hun taal sprak ze vloeiend, dat was het punt niet, maar ze vond het tijd dat de mensen zich eens aan haar aan gingen passen, in plaats van andersom. Hoe dan ook, door deze toestanden had ze nog niemand gevonden om mee te paren. Zie liep - correctie, ze heupwiegde - verder en de wind deed haar rokken ruisen. Door haar hoge tempo streek de stof tegen haar dijbenen, wat haar boosgeilheid alleen maar toe deed nemen. De wind duwde heur haar achter haar oren en onbewust kantelde ze haar hoofd ietwat, zodat dat ène plekje in haar nek helemaal bloot kwam te liggen, klaar om gekust te worden. Het smeekte om gekust te worden, dat ène plekje. Helaas paardrijlaars gebeurde het niet. Al had ze er wel alles aan gedaan. Om het gekust te krijgen.

In de coffeeshop (zo'n echte, waar ze koffie verkopen en geen geestverruimende middelen) had een bijzonder aantrekkelijke man gezeten. Zo een die er bijzonder keurig uitziet en je ouders om zijn pink weet te winden, maar 's avonds in de slaapkamer je slipje met zijn tanden aan stukken scheurt en harde klappen uitdeelt tijdens de seks. Zo een. Het was dan ook niet meer dan logisch dat ze tegenover hem ging zitten en zwoel met een haarlok speelde. "Hallo, je ruikt mooi. Wil je me in mijn hals zoenen? Precies daar? Als je dat een beetje goed doet, mag je me daarna mee naar huis nemen en al die vieze dingen met me doen waar je vriendin van walgt. Als je het echt goed aanpakt, wil ik zelfs over je heen plassen." Hij had zijn gebleekte tanden ontbloot en zijn mondhoeken opgetrokken en gestameld dat hij haar niet begreep. "Zo'n moeilijke taal is Nederlands nu ook weer niet. Mijn lichaamstaal moet toch verstaanbaar genoeg voor je zijn? Maar goed, als je zoiets simpels al niet begrijpt, ben je gewoon een domme lul. Laat maar, ik trek mijn aanbod in."

Dus dat deed ze. Haar aanbod intrekken. Zo was ze ook wel weer. Met het ingetrokken aanbod onder haar arm, huppelde ze de coffeeshop uit en liep de straat op. Om weer verder te lopen. Verder te zoeken. Naar wat wist ze ook niet precies. Maar ze wist wel dat wat ze ook zocht, het op haar zou wachten. Tot het eind van de wereld en weer terug.

Mucho Mia?

Share

Bekijk alle logs van Mia