De eeuwreiziger is een heerlijk dikke roman van maar liefst 617 pagina's, speelt zich af in de 19e eeuw en gaat over reizen, literatuur, lust, seks, politiek, een wandelend stadje én een mysterieuze gemaskerde man die 's nachts vrouwen aanrandt. Genoeg ingrediënten voor een succes, toch?

Hans, een reizende vertaler, komt in Wandernburg terecht. Hij is voornemens een nacht te blijven en vervolgens door te reizen. Pas een jaar later vertrekt hij. Hij raakt compleet gefascineerd door het vreemde stadje en haar inwoners. De eerste vriendschap die hij sluit in Wandernburg, is met de orgelman en zijn hond Franz. Ook al is de orgelman niet echt een groot fan van persoonlijke hygiene en woont hij in een grot, hij wordt al snel Hans zijn beste vriend. In Wandernburg althans.

Niet veel later leert hij meneer Gottlieb kennen. Als hij bij deze heer op stand wordt uitgenodigd voor de thee, valt hij als een blok voor zijn mooie dochter, Sophie. De omgangsvormen van de negentiende eeuw dwingt hen beiden om op een zeer onopvallende manier te flirten en om elkaar beter te leren kennen, nodigt Sophie hem uit voor de salon die ze elke vrijdagmiddag organiseert. Tijdens deze salon komt een vast en selectief gezelschap samen, om vrijuit te kunnen praten over politiek, literatuur en alles wat er gaande is in Wandernburg en de wereld.

Op deze vrijdagmiddagen leert Hans de Spaanse zakenman Álvaro Urquijo kennen. En zo had Hans opeens twee vrienden en een geheime liefde in een stad waar hij niet wilde zijn. Steeds weer bedenkt hij iets nieuws om nog heel even te wachten met verder te reizen en zijn verblijf in Wandernburg duurt almaar langer. Als hij er achter komt dat Sophie verloofd is (met de bepoederde gegoede Rudi Wilderhaus) heeft hij aanvankelijk een goede reden om te vertrekken, maar hij blijft en gaat onverminderd door met Sophie het hof maken op zeer onopvallende wijze. Na een aantal keer de salon bijgewoond te hebben, wordt hij dan ook uitgenodigd door Sophie om eens een keer samen thee te nuttigen, zonder de tussenkomst van anderen.

En wat begint met een kopje thee, eindigt uiteraard in een allesverzengende affaire. Als Sophie Hans helpt met zijn vertaalwerk, wordt hun relatie alleen maar heviger. Ze lezen elkaar poëzie voor, vertalen het samen en dat is hun voorspel, of naspel. Als de verloofde van Sophie naar zijn zomerverblijf vertrekt, worden de twee geliefden stoutmoediger en ontmoeten ze elkaar steeds vaker, waar uiteraard al snel de hele stad schande van spreekt.

Uiteindelijk besluit Sophie haar huwelijk uit te stellen, maar kan Hans wel zolang op één plaats blijven? En wat is er toch aan de hand met die plaats, waar straten elke dag anders lijken te liggen? En wie is de mysterieus gemaskerde man die er zeer veel plezier uit haalt om 's nachts vrouwen aan te randen?

Wat ik in mijn inleiding al schreef, deze roman heeft de potentie om een briljante roman te zijn. Een tijdloze klassieker. De eeuwreiziger voldoet aan alle eisen, en helaas aan heel wat extra's.

Zo wordt er tijdens de salon geregeld over politiek gediscussieerd. Helaas heeft auteur Andrés Neuman er niet voor gekozen om dat en passant te melden, maar heeft hij al deze discussies haast letterlijk uitgetypt, waardoor de vaart al snel verdwijnt en je als lezer haast onderricht krijgt in het hoe en wat van de Franse revolutie. Gelukkig worden deze passages altijd gevolgd door passages met meer actie, meer spanning, zoals de verhouding tussen Sophie en Hans.
Totdat Sophie en Hans aan hun vertalingen beginnen, want dan krijg je als lezer eerst een serie eeuwenoude gedichten voorgeschoteld, die vervolgens woord voor woord geanalyseerd worden door onze geliefden. Geen wonder dus dat Neuman 617 pagina's vol heeft weten te typen.

Toch is het geenszins een slechte roman, ook al zijn sommige passages iets langer dan mij lief was. Het verhaal is heerlijk meeslepend, heeft me twee keer tot tranen toe geroerd en bevat een aantal mysterieuze elementen. Het ene mysterie wordt wel opgelost (de identiteit van de gemaskerde aanrander) de andere niet (wáárom liggen de straten in dat vermaledijde stadje toch elke keer anders?).

Als je de tijd hebt om je over te geven aan dit tempo en geinteresseerd bent in de politiek, literatuur en filosofie van de negentiende eeuw, is deze roman je op je lijf geschreven.
Ik had echter graag iets meer roman en iets minder geschiedenisles gehad en derhalve krijgt De eeuwreiziger 'maar' drie van de maximaal vijf roze kogels, waar het er makkelijk vijf had kunnen scoren.

Uitgeverij Athenaeum
617 bladzijden
15 september 2010

Meer boeken?

Share

Bekijk alle logs van Judith