Ik weet alleen niet zo goed waar ik zelf sta. Ik twijfel er namelijk heel erg aan of je… correctie; of ik een leven lang bij een en dezelfde persoon zou kunnen zijn. Ik smelt van binnen als ik twee stokoude mensen hand in hand of arm in arm zie lopen. Zo was het ook bij mijn opa en oma.

Beter dan Godfried Bomans had ik mijn gevoel op dit moment niet kunnen verwoorden. Niet dat ik nou per se een groot fan ben van Bomans. En niet dat het nu echt een gevoel is wat ik bedoel. Maar meer overpeinzingen, waarbij deze woorden kloppen. Gezien ik op dit moment best gelukkig ben met mijn vriend, gaat het niet over een groots of dramatisch gevecht ‘diep vanbinnen’. Ik vraag me alleen al jaren af of het nog steeds mogelijk is om voor eeuwig bij je jeugdliefde te blijven. En als dat mogelijk is, of dat dan ook kan zonder stiekeme affaires, vreemdgaan of zonder dat alle gevoel van wederzijdse verliefdheid gewoonweg verdwijnt. Word je elkaar na vijftig jaar niet helemaal zat? Kan het nog steeds; happily ever after?

Ik lees op het moment een boek, geschreven door twee jonge filosofen, genaamd ‘Dus ik ben’.
Het gaat over de zoektocht naar identiteit. Want wat is onze identiteit nu eigenlijk nog, in tijden van accountnamen op internet (zoals Facebook, Twitter en Hyves) en jobhoppers?
En zo stellen ze deze vraag ook met betrekking tot liefdesrelaties. Een aantal tientallen jaren geleden was het nog normaal om te trouwen op je twintigste en bij elkaar te blijven tot de dood jullie scheidt. Als je kijkt naar hoe jonge mensen nu met relaties en seks omgaan, lijkt dit al bijna niet meer denkbaar. Meisjes en jongens van twaalf en dertien hebben al seks. Is er dan in tien jaar tijd zoveel veranderd? Toen ik een jaar of dertien was, moest ik er nog niet aan denken. En toen was het nog normaal om rond je achttiende ontmaagd te worden.

Ik weet alleen niet zo goed waar ik zelf sta. Ik twijfel er namelijk heel erg aan of je… correctie; of ik een leven lang bij een en dezelfde persoon zou kunnen zijn. Ik smelt van binnen als ik twee stokoude mensen hand in hand of arm in arm zie lopen. Zo was het ook bij mijn opa en oma. Die hielden nog steeds zo vreselijk veel van elkaar. Mijn hart brak dan ook toen ze bijna vier maanden geleden voor eeuwig afscheid moesten nemen. De dood scheidde hen. Zo zou ik het ook willen. Zoveel liefde, zo lang. Zonder tussendoor verliefd te worden op een ander, zonder op een gegeven moment de drang te voelen de liefde met een ander te bedrijven, zonder dat je relatie saai wordt.

Ik denk dat dit iets is wat heel persoonsgebonden is. Ik ben iemand die bang is om iemand, mijn partner, binnen korte tijd volledig te vertrouwen. Maar aan de andere kant ben ik ook snel verveeld en bang dat ik iets mis. Daar komt dan nog de verlatingsangst bij, wat het allemaal een groot vat van tegenstrijdigheden maakt. De relatie met mijn vorige vriend was na een kleine twee jaar dood- en doodsaai geworden. Dit gebeurde echter niet zomaar; ik was zijn jaloezie meer dan zat, hij wilde settelen en had al een baan, terwijl ik net aan de kunstacademie begon. Er stond nog zoveel voor me open en ik was nog maar achttien. Dan wil je nog niet nadenken over kinderen en settelen. Dat dit kapot ging, is dan ook best goed te verklaren, maar soms ben ik bang dat dit me altijd zal overkomen. Dat ik na een aantal jaar verveeld raak, iemand niet meer interessant vind, nu ik hem door en door ken. Terwijl dat juist zoiets kostbaars is.

Ik ben stiekem zo’n romantische dromer die vind dat alles in een relatie vanzelf moet gaan. Dat de liefde voor eeuwig voortduurt, dat alles spontaan en heerlijk blijft en de vlinders nooit verdwijnen. In werkelijkheid is dit gewoonweg niet mogelijk. Je moet werken aan je relatie, dingen overwinnen samen. Juist de problemen en de strubbelingen maken je relatie sterker als je er doorheen komt. En op de een of andere gekke manier houdt dit de relatie ook levendig. Ik denk dus dat het nog steeds kan, als je maar niet bang bent er iets voor te doen en dat is het grote probleem van nu. Na een goede twee maanden vinden veel jongeren het niet leuk genoeg meer en maken het uit. Juist als je vasthoudt en niet bang bent, kan het echt iets worden. So don’t chicken out. En heb lief.

Share

Bekijk alle logs van Soof