In de winter van 2002-2003 reisden P. en ik drie maanden door de Verenigde Staten. We vlogen op New York en maakten een enorme rondreis met als uiterste punten Boston, Las Vegas en Key West. Per bus, want we waren pas net afgestudeerd en reisden dus op een klein budget.

Per bus reizen in de Verenigde Staten betekent een kennismaking met de firma Greyhound en alles wat daarbij hoort. Wat we ons niet hadden gerealiseerd, is dat in Amerika de bus er alleen is voor mensen die niet met de auto kunnen gaan. Dat is omdat ze óf te arm zijn voor een auto, óf te dom voor een rijbewijs óf net uit de gevangenis komen en nog niet mogen rijden.

Je kunt je voorstellen dat dit tot een bonte verzameling reizigers leidt. Tel daarbij op dat sommige busreizen meer dan 12 uur duren (van Chicago naar Denver bijvoorbeeld, of van Austin naar New Orleans) en je volledig overgeleverd bent aan de grillen van de buschauffeur. Heeft die geen zin in een maaltijdpauze, dan komt er geen maaltijdpauze. En ook al gaf de dienstregeling op internet een directe verbinding aan, na een tijdje waren wij erachter dat in elke nachtreis wel een tankstop zat op een verlaten busstation, ergens in Nebraska of Iowa.

Onderweg naar Chicago ontmoetten wij een jongeman uit Wisconsin, die voor het Amerikaanse leger uitgezonden zou worden naar Irak. Daar zag hij wel naar uit: met bijbehorende geluidseffecten beeldde hij de bommen uit die hij daar zou uitgooien. Maar dit was nog niets vergeleken met de malloot waar ik een hele nacht naast zat onderweg naar Miami. Al die tijd had hij niets gezegd. Maar toen we aankwamen in Miami en de chauffeur in zowel het Engels als het Spaans de aankomst aankondigde, begon de weirdo te schelden: "Hey you! We speak English! Speak English!"

De reis naar Miami was om meer redenen een bewogen trip. Het was de week voor Kerst en heel druk in de Greyhound - veel Amerikanen waren onderweg naar familie. Komend vanuit New Orleans moesten we in Tallahassee overstappen. Ondanks dat het midden in de nacht was, stonden er honderden mensen te wachten op de bussen naar Miami. Zoals altijd vormden ze een nette rij voor de 'gate' (de deur naar het plein waar de bussen wachten). De reizigers die voor Tallahassee al in de bus hadden gezeten (de 'reboarders'), hadden voorrang en moesten hun reboard-passen laten zien. Toch lukt het een ogenschijnlijk verwarde bejaarde vrouw om de complete rij reboarders te passeren en als eerste een plekje te veroveren in de bus terwijl tientallen anderen moesten achterblijven in Tallahassee.

Verwarde dametjes waren geen uitzondering in de Greyhound. Het mooiste voorbeeld was een dametje dat voor ons zat op een busreis in Florida. Ze was al een tijdje aan het woord voordat we doorhadden dat ze tegen ons praatte. Het was vlak voor Kerst en ze vertelde dat haar man het erg druk had. Hij moest een heleboel kinderen bezoeken en cadeautjes rondbrengen. Vragend keken wij elkaar aan - het zal toch niet? Jawel hoor, deze vrouw vertelde met een stalen gezicht dat ze getrouwd was met Santa Claus.

We ontmoetten ook leuke, vriendelijke mensen op onze reis, maar dan wel meestal als we de Greyhound al verlaten hadden. In de woestijn van New Mexico stond bij de bushalte van Carrizozo de eigenaar van het plaatselijke hostel (dat helaas niet meer bestaat) ons op te wachten met zijn twee honden en zijn pick-up truck. Er kwam maar één keer per dag een bus aan dus de man had uitgevogeld dat wij in die bus moesten zitten. Het driedaagse verblijf in zijn huis op de prairie was onvergetelijk.

Er zijn een aantal redenen waarom je met de Greyhound zou willen reizen in Amerika: (1) je kunt overal komen; ieder gehucht heeft een bushalte, (2) Je kunt niet 20 uur autorijden maar wel 20 uur in een bus zitten en (3) het is de goedkoopste manier van reizen in de Verenigde Staten. Maar als je besluit om het Greyhound-avontuur aan te gaan, dan moet je rekening houden met een heleboel vreemde ontmoetingen en busstations op vergeten plaatsen.

Mijn andere columns en reviews vind je hier.

Bekijk alle logs van Suzan