Ik ben gek! Echt knettergestoord, totaal niet van deze planeet en volslagen mesjogge! Ik doe dingen die ik me later niet meer kan herinneren en mogelijk schrijf ik dit ook wel zonder dat ikzelf het weet.

Want ik ben gek of, zoals sommigen het ook wel noemen, een psychotisch kutwijf. En dat lijkt me een redelijke benadering van de situatie. Psychotisch kutwijf is ook wat door mijn hoofd blijft spoken. Niemand weet dat ik dit op "papier" zet, misschien ikzelf niet eens, morgen of overmorgen of hoe lang zo'n totaal-alles-kwijt-moment ook mag duren. Wellicht dat ik me herinner dat ik eraan ben begonnen, en waarschijnlijk dat ik ook onthoud dat ik het helemaal uit heb geschreven maar misschien ook niet. Dus ja, gek!

Niet altijd, er zijn momenten dat ik zelfs goed functioneer en ik denk dat de meeste mensen het niet eens achter me zoeken maar dat maakt juist moeilijker. Want het gemiddelde beeld dat mensen hebben van een psychiatrisch patiënt is niet best. Ik ben momenteel onder behandeling. Het begon met het inschakelen van de crisisdienst. Ik deed namelijk zo idioot dat zelfs de mensen die van me houden niet wisten wat ze met me aan moesten. Afgelopen week ben ik op gesprek geweest op de afdeling bipolaire stoornissen om te kijken of ik in het hokje manisch depressief kon worden gestopt. Gelukkig zag de arts, waarmee ik het gesprek had, hiervoor geen enkele aanleiding, dus nu voel ik me iets minder gek. Maar gek genoeg om aan mezelf te twijfelen, om onzeker te worden en vooral het gevoel van angst dat ik nooit meer de oude word. Daarom schrijf ik mijn ervaringen ook onder een alter ego omdat ik de mensen die van me houden niet wil kwetsen met wat ik neerpen, al dan niet bij mijn volle verstand op dat moment.

Ik hoop eigenlijk dat mijn alter ego en ik tijdens deze schrijfsessies samen gaan komen en elkaar omarmen, elkaar begrijpen en vooral elkaar accepteren. Maar ja, dan moet ik deze alter ego wel serieus nemen......en daarbij mezelf. Dat wordt een zware opgave maar goed we beginnen er maar gewoon aan in de hoop uiteindelijk niet meer te hoeven praten over we maar gewoon weer over ik.

Hoe het zover heeft kunnen komen?
Dat is een lang verhaal en daar naar toe schrijven is een onzekere weg waarvan ik ook niet weet of ik die uit durf te lopen. Maar we gaan het proberen dus ik hoop tot de volgende keer en anders? Ja, dan blijven jullie met een heleboel vragen zitten net als ik. Ik hoop oprecht dat dat niet het geval zal zijn. Ik hoop dat we, jullie, ik en mijn alter ego uiteindelijk de rit uitrijden en op hetzelfde station uitstappen.

Liefs Medeia

Share

Bekijk alle logs van Medeia