In mijn puberteit hield ik dagboeken bij: pretentieloze verslagen van wat mij zoal bezig hield. Ik had niet de ambitie om de nieuwe Anne Frank te zijn. Afgelopen weekend kreeg ik van mijn moeder een doos mee met al mijn oude dagboeken. Een beetje bladeren leerde al gauw: ik was inderdaad niet de nieuwe Anne Frank.

Daarvoor was mijn leven veel te onbeduidend: in de jaren 90 ging ik naar school, naar de discotheek en naar feestjes. Ik belde met vriendinnen, maakte muziek en sportte af en toe. Meer was het niet. In 1995 schreef ik nog veel over school, leraren en perikelen met klasgenootjes:

24 januari 1995 - "I. is vandaag jarig. Ik heb haar samen met P. een kaartje gestuurd. Al was het alleen maar om te laten merken dat ik geen hekel aan haar heb (wat soms wel zo lijkt). S. en ik gaan dit jaar waarschijnlijk op tienertoer, gaaf hè? Ik moet het wel zelf betalen."

Tienertoer bestond toen nog en 'gaaf hè' was heel gewoon.

6 maart 1995 - "Ik baal, want ik hoorde vandaag ineens dat ik woensdag (overmorgen) 2 boekverslagen af moet hebben. Eentje is af, maar voor die andere moet ik nog een heel boek lezen! Dat wordt dus een boek dat ik al zo'n 5 keer gelezen heb; dan maar snel en niet zo'n hoog cijfer. Waarom zou ik het nu al inleveren als hij er toch 2 maanden over doet om het na te kijken??!"

Maar in de loop der jaren ging ik steeds meer schrijven over de jongens die ik leuk vond:

2 februari 1996 - "Hij is echt leuk, en aardig en vriendelijk en zeker niet lelijk en misschien een ietsiepietsie een studie, maar dat is echt een ietsiepietsie beetje."

Wat opvalt: 'studie' was in die tijd een ander woord voor 'nerd' (dat wist ik niet meer) en het was nog best gewoon om 'ietsiepietsie' te zeggen. Althans, ik deed dat.

Als ik mijn eigen dagboeken teruglees, snap ik dat Kluun toen hij zijn kankerverslag liet uitgeven, heel veel personages moest schrappen. Op sommige pagina's staan tien namen. Sommige namen komen vaak terug: die van mijn goede vriendinnen. Maar ik kom al bladerend ook heel veel namen tegen die me totaal niet bekend voorkomen. Waarom schreef ik over die mensen? Rapporteren waar mijn vrienden en kennissen zich mee bezighielden was blijkbaar van groot belang voor mij als puber.

Mijn dagboeken zijn twaalf dikke schriften, allemaal met de hand volgeschreven. Tegenwoordig krijg ik van het schrijven van een verjaardagskaart soms al kramp in mijn ontwende hand. In 1997 kreeg ik zo te lezen nog stapels papieren post:

"Vannacht om 4 uur zijn we thuisgekomen van onze vakantie op Kreta en het eerste dat ik deed was de post bekijken. Er was een briefje van S. en een enveloppe van C. Verder zag ik alleen enveloppen die waarschijnlijk verjaardagskaarten bevatten, aangezien geen enkel handschrift me heel bekend voor kwam. Vanochtend opende ik de rest van de post, die voornamelijk uit kaarten van familie bleek te bestaan. Er was echter ook een uitnodiging bij, voor het feest van D., K. en T. op 14 juni, als ze geslaagd zijn. Een andere enveloppe bevatte drie papieren..."

Een passage als deze schreef ik op zonder één doorhaling. Op sommige andere plekken gebruikte ik heel netjes Typex - dat had je toen nog.

Nadat ik in alle boeken en schriften een tijdje gebladerd heb, en me heb verwonderd over de oneindige reeks namen van klasgenoten, vrienden en leuke jongens, vraag ik me af of ik dit allemaal moet gaan lezen. Is het niet beter om alleen de belangrijke herinneringen te bewaren - de momenten die ik nog altijd in mijn geheugen had zitten - in plaats van vol gêne mijn eigen onbeduidende puber-beslommeringen op te rakelen?

Mijn andere columns en reviews vind je hier.

Bekijk alle logs van Suzan