Mede dankzij jullie lieve en bemoedigende reacties durf ik ook nu weer een deel van mijn leven met jullie te delen.

Weet je, ik ben natuurlijk niet alleen. Ook niet als ik (half -kan dat?) psychotisch ben. Ik heb een dochter en een hele lieve vriend die hierin ook net zo hard heen en weer worden geslingerd en dan heb ik het nog niet eens over de rest. Mijn moeder, mijn zusjes en een aantal hele lieve vriendinnen brengen elke keer weer het begrip op en zorgen voor een vangnet voor mijn lieverds. Dat is ontzettend onbaatzuchtig helemaal als je weet hoe ik tekeer kan gaan tijdens zo'n aanval. Vooral mijn vriend krijgt het het hardst te verduren, en dat weet ik en dat maakt dat ik me vreselijk schuldig voel na zo'n aanval.

Ik wil niemand kwetsen, ik ben geen ruziezoeker ik heb mezelf alleen niet meer in de hand. Ik trap van me af, ik wil mensen pijn doen voordat ze mij kunnen raken. Mijn zorgvuldig opgebouwde muur waar ik toch een flink aantal jaren aan heb gebouwd probeer ik op die manier intact te houden. Maar hij brokkelt hierdoor eigenlijk alleen maar ongecontroleerd af. Ik verlies de grip die ik dacht te hebben op mezelf. Mijn emoties gaan alle kanten op. Ik huil, ik schreeuw, ik scheld als een ordinaire straathoer. Nee ik moet nog eerlijker zijn, ik schop, ik bijt, ik sla en ik gooi met alles wat binnen handbereik ligt. Zolang niemand maar mijn muur aanvalt. Soms weet ik nog in ieder geval dat ik het gedaan heb. Maar vaker, vooral in het begin ben ik hele stukken kwijt. Ik laat bijvoorbeeld de hond uit en rij zonder hem terug. Mijn vriend heeft hem de volgende dag in het asiel opgehaald. Ik ga (met de auto!) zonder dat ik het zelf weet mijn dochter van school halen. Later wordt ik wakker in mijn bed. Een van mijn vriendinnen zag me wezenloos ronddwalen, heeft mijn dochter opgevangen en mij thuis in mijn bed gelegd. Ik weet niets meer van dat alles. Ik was namelijk zo verstandig geweest om mijn medicijnen eens niet in te nemen, kijken of dat beter ging…

Ik hou van mijn dochter en mijn vriend en ik moet en kan er zelfs niet aan denken een van de twee te verliezen maar juist zoals ik nu bezig ben dreig ik ze van me weg te jagen. En waarom? Om mezelf te beschermen? Maar wat ben ik zonder hen, waar zou ik nu staan als ze me niet constant zouden opvangen. Dan was ik allang voor de trein gesprongen of iets dergelijks.

Elke keer na een aanval neem ik me voor dat het niet weer gebeurt, dit was echt de laatste keer. Straks grijpt bureau jeugdzorg in en gaat de liefde van mijn leven ervandoor. En dan, wat heb ik dan bereikt met het beschermen van mijn muur? Helemaal niets, minder dan niets.

Ik probeer nu langzaam maar zeker zelf die muur maar af te breken en dat gaat met vallen en opstaan en vooral met heel veel mensen kwetsen die echt het beste met me voorhebben. Ik blijf me groot houden tussen de buien door hoor, doe mijn werk, de boodschappen, kook het eten, rij mijn dochter overal heen; kijk eens hoe normaal ik ben, met mij is niets mis. Maar dat is gewoon niet waar. Echt niet waar en dat zie ik steeds vaker zelf in. Ondanks dat ik probeer nu iedere week erover te schrijven en mijn gekte te verwoorden en te delen het sluimert constant. Ondanks de hulp van alle lieve mensen om mij heen en de medische wetenschap ligt het constant op de loer. Een kleine tegenslag en ik sla weer door. Ik voel me vaak een enorme egoïst en dat ben ik waarschijnlijk ook omdat het steeds weer gaat om hoe gaat het met Medeia? Kan je het aan, doe je rustig, blijf je erbij, kan ik wel weggaan, moet ik je moeder bellen....hoe vermoeiend moet dat zijn voor iemand. Mijn lief, ik hou van je, ondanks alles wat ik scheld, schreeuw, roep en doe. IK HOU VAN JE! Dat mag je nooit vergeten! Daarom wil ik dit gevecht ook aan, want jij verdient de echte mij en niet de muur erom heen. Dat verdient niemand van jullie dus ik ga hem afbreken. Al is dat het laatste wat ik doe, die muur gaat met de grond gelijk. Ik wil leven met jullie. Ik wil dat jullie van me houden en ik wil jullie niet kwijt. Ik wil leren van mezelf te houden of in ieder geval te accepteren dat ik ben wie ik ben.

"Gevaarlijk is ze. Het koor heft aan: Ontzettend en ongeneeslijk, is de woede wanneer geliefden met elkaar in botsing komen."
(Medeia-Euripides)

Liefs Medeia

Klik hier voor de eerdere delen.

Bekijk alle logs van Medeia