Ook als ik iets tegen mijn wang voel en er een fractie van een seconde van uit ga dat ik binnen nu en twee minuten vermoord zal worden door een insluiper met een mes, schieten mijn ogen open van schrik.

Ka-doeng. Ka-doeng. Ka-doeng. Het enige wat ik nog hoor, is mijn eigen hartslag. Het klinkt als een ouderwetse trein, die langzaam op gang komt. Het gonst, het bonkt, het is het enige wat ik hoor. Ik lig met mijn oren onder water. Alleen mijn mond, neus en ogen komen er nog net boven uit. Mijn ogen heb ik gesloten. Naast het gonzende bonken van mijn hart, hoor ik helemaal niets. Een soort ruis.

Ik schrik me naar als ik met mijn tenen langs het metalen touwtje van de stop kom, dat over de bodem schraapt en onder water juist heel duidelijk hoorbaar is. Ook als ik iets tegen mijn wang voel en er een fractie van een seconde van uit ga dat ik binnen nu en twee minuten vermoord zal worden door een insluiper met een mes, schieten mijn ogen open van schrik. De spons was enkel tegen mijn gezicht gedreven. En ik heb ‘American Psycho’ gewoon op iets te vroege leeftijd gezien.

Ik heb moeite me over te geven. Ik wil de controle nooit verliezen. Ik ben snel afgeleid. Ik schrik van de kleinste dingetjes. Ik denk over van alles na, terwijl ik juist mijn hoofd wil legen. Maar na enkele incidenten met sponzen en stoppen, merk ik dat met mijn oren onder water, als je alleen maar die doffe ruis hoort, mijn gedachten eindelijk een beetje tot rust komen. Eindelijk lukt het me dan om even aan niets te denken. Naar niets te luisteren.

Ik kon dit jaar, deze vakantie, maar niet bijkomen. Ieder jaar was ik wel even een goede week moe en een beetje ziek, na heftige beoordelingen en een hoop stress. Maar dit jaar sloeg alles. Het is ook niet zo gek, dit jaar was het afstudeerjaar. Ineens heb je je kunstacademiediploma bijna in handen. Dan is het extra hard werken, extra veel stress omdat je niet weet wat je te wachten staat. Je weet niet of je gevraagd zult worden voor exposities, of je prijzen zult winnen of voor masteropleidingen gevraagd zal worden. Na drie weken van opbouw, exposeren en afbouwen was ik dan ook helemaal kapot. Ik heb nu een maand vakantie en ben op dit moment al vijf dagen weg met mijn lief. Ik dacht dat ik alweer een beetje tot rust gekomen was, maar pas na vier dagen hier te zijn geweest en drie keer in bad te hebben gelegen, is de ontspanning pas echt weer terug.

Over een paar dagen heb ik geen bad meer. Paniek! Badderen lijkt een van nieuwe ‘raisons d’être’ te zijn. Wat te doen? Ik moet maar met mijn kop in de wasbak gaan hangen. De douche zo vol laten lopen dat ik net met mijn oren onder water kan liggen. Iedere week een nacht in een hotel slapen waar een bad aanwezig is. Of gewoon veel gaan zwemmen. De komende vier jaar zonder bad overleven. Want ook al heb ik dan een diploma van de kunstacademie en ga ik nu filosofie studeren, waarvan mensen over beide altijd beweren dat er geen geld mee te verdienen valt, ik ga dat lekker wel doen. En dan is een bad het eerste dat ik aanschaf.

Ka-doeng, ka-doeng, ka-doeng.

Meer Soof?

Share

Bekijk alle logs van Soof