Beste mensen van de publieke omroep. Hier is jullie redding. Een gouden tip om Nederland 1,2 en 3 te behouden. Haal jullie geheime wapen van de 90’s terug. Het programma dat hilarischer was dan alle comedyshows bij elkaar. Bel Martin Gaus op. Ja, echt.

Het is tijd voor een comeback van Natte Neuzen. Ik mis ze enorm. Niet de stomme schnauzers, slome pitbulls en verdwaasde rotkwijlers, maar hun baasjes. Die máákten het programma. En Martin zelf natuurlijk, die elke week meer op een hond begon te lijken. Zo’n oude rasechte vuilnisbak, met grijze harige oren. Martin praatte enorm met zijn handen en had een hele duidelijke intonatie, alsof ‘ie het de hele tijd tegen een hond had.

Het was het programma dat mijn woordenschat vergrootte en dat me gillend over de bank deed rollen. Had jij anders geweten wat een kinologenclub was, en apporteren? Ooh wat was het spannend, als Boris de teckel het parcours foutloos aflegde, totdat ie de tunnel niet meer uit durfde. Boris’ baasje ging achter de tunnel staan, eerst vrolijk “Kom op, Boris!”. Het beestje begon te piepen en zag zijn baasje aan de voorkant van de tunnel, nu ongeduldig : “Kom dan! Kom bij baasje!”. Wanneer het beest dan nog niet in beweging kwam, zag je het baasje paars aanlopen en koortsachtig om de tunnel heen bewegen.
Shit, zag je hem denken. Dit zou ons moment worden. Boris en ik. Een topteam. Ik in mijn bodywarmer van Kynologenclub Voorne-Putten, hij met zijn glanzende, getrimde vacht. Alle jongens van korfbal zitten te kijken. Oh, hoe moet ik me nu nog op mijn werk vertonen?

En dan Doedoe. Tranen in mijn ogen had ik bij de aflevering met Doedoe, een golden retriever, zo’n dom blondje-hondje. Die moest een plastic eendje apporteren. Dus lopen, eendje in de bek en dan teruggeven aan het baasje. Peanuts voor Doedoe, dacht je als kijker. Hij had al een stuk touw geapporteerd en een krant. Zijn baasje, een struise, opgewonde dame had er alle vertrouwen in. “Jaaa, Doedoe.. snel! Pak ‘m!” Hij rende.. en ging opeens zitten. Naast de eend. En hij bleef zitten. Roerloos.
De onrust sloeg toe. Het vrouwtje werd rood en begon haar kanjer aan te sporen. “Ga maar weer lopen, Doedoe. Ja, ga maar!” Martin hield het vrouwtje tegen, ze leunde al over de streep heen, “Apport! APPPORT!” Martin wipte ongemakkelijk heen en weer en overdacht zijn gave als hondenfluisteraar. Zijn telepathische signalen bereikten Doedoes hondenbrein niet. Het vrouwtje werd hysterisch, ze kwijlde en zonder Martin was ze onherroepelijk zelf op de plastic eend afgestoven, geknield om erin te bijten en met het donald-duckhoofdje uit haar mond teruggerend. Nu kon ze niet anders dan smeken, schreeuwend door merg en been. “Toe nou, Doedoe! TOE NOU DOEDOE!!”

Die heerlijke plaatsvervangende schaamte houdt je aan de buis gekluisterd. Pure emotie. Daar kan geen show tegenop. Haal die Gaus uit z’n slaapmand en trek die spelformule uit de mottenballen. Breng dit juweeltje alstublieft terug op tv. Dankuwel.

Zin in meer Elly-columns?

De komende weken blog ik niet op Pinkbullets, maar wel op Viva.nl, want ik ben finalist in de Viva-blogwebstrijd!

Bekijk alle logs van Elly