'Welnu!' ik hoor het je denken, uitroepen allicht. 'Welnu, welk een wrede aanhef, waar is dat nu voor nodig?!' zou je krijsen. Ik heb er goede redenen voor. Het is wat extreem ('overdreven' hoor ik je jeremiëren), maar ik wil je echt heel erg graag pijn doen.

Natuurlijk houd ik van je, dat is het punt ook niet. Ik mag je gewoon niet meer zo. Je bent geen mysterieuze cynische charmeur, je bent simpelweg een heimelijk chagrijnig stuk vreten. Je pretendeert een non-conformist te zijn, maar je bent niets anders dan een tegendraadse lul. Als ik ja zeg, zeg jij nee. Niet uit overtuiging, maar omdat je het chronisch met de wereld oneens denkt te moeten zijn.

Ik zeg mooie film.

Jij zegt de belichting was kut, er zaten losse eindjes in het script en die actrice had een veel te mooi gebit om overtuigend over te kunnen komen als dakloze.

Ik zeg wat een prachtig restaurant.

Jij zegt natuurlijk vind jij dit prachtig, zulke concepten worden overal in de Westerse maatschappij gebruikt, niets anders dan goedkope franchise dat inspeelt op de oppervlakkigheid van de mens anno nu. Niets hier is authentiek of origineel.

Ik vraag of ik een omelet voor je moet maken.

Jij legt uit dat kippen in legbatterijen hun eigen veren uittrekken en dat hun snavels afgeknipt worden.

Ik wijs een huis aan en zeg dat ik het mooi vind.

Jij zegt dat de vloer waarschijnlijk rot is, de tuin te groot om te onderhouden en dat persoonlijk bezit niet iets is om na te streven.

Ik vraag wat je daar mee bedoelt.

Jij maakt een wegwerpgebaar met je linkerhand, tilt spottend een wenkbrauw op en kijkt van me weg.

Ik stel voor om samen iets leuks te gaan doen.

Jij legt uit waarom je de uitdrukking 'iets leuks doen' verschrikkelijk vindt. In jouw boekje is niets leuk.

Ik doe een vreugdedansje omdat de zon weer schijnt.

Jij klaagt over de felheid van het licht en huidkanker.

Ik weet zeker dat je het niet zo bedoelt. Dat je heus niet echt een negatieve zeikerd bent die altijd de nadelen moet belichten. Dat maak ik mezelf graag wijs. Want ik weet dat je ooit anders was. Dat we samen hand in hand hysterisch door weilanden huppelden om te vieren dat de lente was gearriveerd. Ook weet ik nog goed hoe je in de duinen mijn nek masseerde terwijl we samen zwijgend genoten van de zonsondergang. Er zat zeker weten zand in je schoenen, in je kleding en in je haar, maar je repte er met geen woord over. Dat zie ik graag als de echte jou.

De jou die je nu bent, wil ik pijn doen. Iedere keer als ik iets moois zie of zeg, moet jij het even een beetje kapot maken. Nu wil ik jou graag kapot maken. De maan uit de hemel plukken en hem even op je hoofd laten stuiteren. Want jij zei dat er niets moois is aan een blok steen en dat mijn o zo geliefde sterren niets anders zijn dan bollen gas.

Kijken hoe je piept als er een blok steen op je hoofd valt, je schedel open splijt en het hersenvocht over je voorhoofd loopt. Mooi roze, vermengd met je bloed.

Jij zal het ongetwijfeld verschrikkelijk en lelijk vinden en allemaal afkeurende dingen roepen, ik zal zwijgend toekijken en het verschrikkelijk mooi vinden.

Bekijk alle logs van Mia