Het vermijden van talentenshows is een talent op zich. Gelukkig heb ik er aanleg voor. Sinds het ontstaan van dit programmagenre heb ik het vakkundig gemeden. Maar niemand is perfect; iedereen glijdt wel eens uit. Ik dus ook.

[img]http://www.pinkbullets.nl/files/4 (1).1.jpg[/img]

Omdat ik weinig tv kijk, kom ik soms voor verrassingen te staan. Zoals afgelopen vrijdag. Ik ben op bezoek bij vriendin S. en ineens bevind ik mij in een vreemde positie. Die van Holland’s Got Talent-kijker. Daar zit ik dan, ogen gericht op een programma met veel rode achtergrond, flitsende lampen, zwenkende camera’s en veel Robert ten Brink en Gordon. Ik ben overdonderd en het duurt even voordat ik mijn gevoel kan plaatsen. Ik schaam me. Heel diep. En plaatsvervangend.

Een lange stroom droeftoeters komt langs, helaas niet door hun geliefden van hun onzalige auditieplan afgebracht. Waarom niet, is mij een raadsel. Ik besef dat veel mensen willen gniffelen om iemand die dénkt te kunnen zingen, maar in werkelijkheid klinkt als een aan rokerslong stervende kraai. Ik niet. Als ik dat wil ervaren, kijk ik wel in de spiegel terwijl ik Without You van Mariah Carey kweel. Hilariteit alom.

Gezelligheidsfactor
Uiteindelijk komt Kim op. Kim kan wel goed zingen, is negen jaar oud en net iets te dik (lees: gezellig). Tijdens het zingen fronst en snikt het aanstormende talentje op precies de juiste momenten. “Ja hoor, dit wordt hem Ali. Ik voel het, deze jongen gaat ver komen in het programma”, zegt S. Ik zucht en ben bang dat ze gelijk heeft. Hij heeft Frans Bauer-potentieel. Zijn ontluikende lovehandles zitten al op de juiste plek, om de gezelligheidsfactor van Kim de komende twintig jaar te garanderen. Handig, want met zijn hoge Hollandse Meezinger-gehalte zal Kim mikken op een publiek dat het niet zo op verandering heeft. Ik kan de voorspelbaarheid bijna niet aan. Even naar de wc, ontsnappen aan deze ellende.

Als ik terugkom, zie ik het woord POPSTARS door het beeld zeilen. Huh? “Ja”, zegt S., “Dat is er nu ook op. Kunnen we lekker switchen.” Lekker switchen? Maar er is geen verschil! Ook hier veel rood decor en veel wanhopige roemhoeren. Verder ook hier veel jongens die hun haar in een Stekelenburgje hebben gedwongen, veel meisjes die glazig kijken bij de termen melodie of compositie en veel, heel veel mensen die blijkbaar niet voor het eerst meedoen aan een dergelijk programma.

Oud-Idols
Verwondering wint het van mijn plaatsvervangende schaamte. Ik begin het te snappen. De wereld van talentenshows is een wereld op zich. Een alternatief universum, waarin allerlei pathologische dagdromers hun ‘ding’ doen. Ene Stefan bijvoorbeeld, die trots meedeelt dat hij op nummer twaalf staat van de 25 meest hilarische audities. Hij gaat nu voor nummer één. Het vrouwelijke jurylid staart hem verveeld aan. Ze is zelf een oud-Idol, heb ik me door S. laten vertellen. Iemand die de finale van een talentenshow niet heeft gehaald en nu anderen gaat vertellen hoe ze dat wel moeten doen. De logica ontgaat mij.

Mag ik even iets verklappen? Er zijn niet genoeg talentvolle mensen in Nederland om zoveel seizoenen achter elkaar zoveel talentenshows te produceren. De spoeling wordt steeds dunner. Er zitten oud-Idols in jury’s, de mystery popstar is Jeroen frigging Post en steeds meer wannabe-BN’ers worden met gezucht begroet. Omdat het de tiende keer is dat ze langskomen. Ideetje van mij: laten we een pauze houden van ongeveer vijf jaar.

Maar wie ben ik. Een roepende in de woestijn. Verder is er niemand, want iedereen zit Holland’s Got Next Top Idol Dance Popstar Talent te kijken. On Ice. Met X Factor.

Meer van mij lezen? Klik dan hier!

Bekijk alle logs van Nathaliefje