Het kwam voor mij ook behoorlijk onverwacht. Als een donderslag bij heldere hemel en meer van dat soort clichés. Ik heb mensen bespot om gedragingen die ik nu vertoon. Het moet dan ook verborgen blijven, geheim. Ik wil je niet afschrikken, maar ik weet zeker dat wij [ooit] samen gelukkig worden, ook al ken je me niet.

De eerste keer dat ik je zag - je écht zag - vergeet ik nooit meer. Het was zomer. Er was iets met het licht, of met de lucht, dat weet ik niet precies, maar alles zag er mooier uit dan normaal. Een paar kleine schapenwolken werden langzaam voortgestuwd door de wind en speelden met de zon. Boomtoppen ruisten zacht heen en weer en vogels kwinkeleerden. Heel filmisch, was het, alles. En daar was jij. Je keek guitig. Niemand kan guitig kijken zoals jij, met de jeugdige kuiltjes in je wangen en je ondeugende oogopslag.

Midden in het park speelde een orkest de muziek van Yann Tiersen uit de film 'Le fabuleux destin d'Amélie Poulain'. Op blote voeten danste ik in het gras, met mijn ogen gesloten. Ook al waren er weinig mensen aanwezig, toch voelde ik een massale siddering door het publiek gaan toen jij ten tonele verscheen. Ik liet me niet beïnvloeden en danste vrolijk verder. Jij keek rustig om je heen, alsof je de baas was van het park, van dit evenement. Je zag mij en liep op me af, zonder twijfeling, met die guitige blik.

Mijn ogen waren nog steeds gesloten toen je mijn heupen vast pakte en met me mee danste. Langzaam gleed je rechterhand omhoog langs mijn rug en-

Verdulle. Schrap de laatste twee alinea's. Ik ga niet liegen in mijn dagboek. Ja, het was zomer en ja, het licht was mooi. Maar er was geen park en ik danste niet bevallig. Ik lag binnen lamlendig op de bank, in mijn ongewassen joggingbroek, mijn Simpsons-T-shirt en ik had ongetwijfeld etensresten op mijn gezicht. Dat heb ik namelijk nogal vaak. Ik keek een film. Jij speelde een van de hoofdrollen.

Mensen met een 'celebrity crush' heb ik altijd redelijk zwakzinnig gevonden. Helemaal als [voorgenoemde mensen] ouder zijn dan veertien jaar. Ik ben heel erg ouder dan veertien jaar. En in jou - iemand die ik niet ken, alleen van de televisie - heb ik mijn Ware Liefde danwel eerste celebrity crush gevonden.

Zodra ik mijn ogen opende was je verdwenen, maar ik voelde de warmte van je lichaam nog op de plaatsen waar je me had aangeraakt. Verward ging ik in het gras zitten. Een wijs uitziende man kwam naast me zitten en vertelde me van alles over jou. De moeilijke band met je jong gestorven vader, de verschrikkelijke scheiding van je ex-vrouw, de fouten die je hebt gemaakt, je angsten. Maar ook over je enorme passie en je eeuwige zoektocht naar de ware liefde. Ook al geloof ik niet in liefde op het eerste gezicht, ik weet zeker dat je niet zomaar mij uit had gekozen om mee te dansen.

Verdulle. Ik doe het weer. Liegen in mijn dagboek. Het is waar, ik weet bijzonder veel over jou. Dankzij mijn grote vriend Google. 's Nachts, als iedereen slaapt en niemand kijkt, Google ik je. Het voelt spannend en stiekem. Ik bekijk oude foto's en nieuwe foto's. Ik lees interviews. Oude schandalen. Maar ook vurige politieke pleidooien, want je bent meer dan alleen een verdraaid aantrekkelijke acteur. Dat is ook wat je zo leuk maakt; jouw veelzijdigheid.

Het Googelen voelt een beetje fout. Alsof ik stiekem je dagboek heb gekocht van je broer ter voorbereiding op onze eerste date. Eigenlijk houd ik niet zo van kinderen, pubers in het bijzonder, maar ik weet zeker dat jouw puberdochter en ik goede vriendinnen zullen worden.

Je tilt me op alsof ik niets weeg en zwiert me in de rondte. Alle mensen zijn nu weg uit het park en het orkest speelt alleen nog maar voor ons. We raken aan de praat, over Mahler, de gevaren van de democratie en welke aflevering van The Simpsons het grappigst was. We zijn beiden verbaasd over hoe goed we-

Het is nog erger dan ik dacht. Ik hoop dat mijn dood zich tijdig aankondigt zodat ik dit fragment uit mijn dagboek kan verwijderen. Niemand hoeft te weten van mijn prepuberale stalkerige kalverliefdheid op een acteur. Toch blijf ik stiekem dagdromen, omdat het niet alleen beschamend is, maar ook verschrikkelijk mooi. En zorgwekkend gedrag is pas zorgwekkend als andere mensen er van weten. Andere mensen komen dit nooit te weten. Jij bent mijn geheim.

Je kijkt me aan en mijn adem stokt. Net iets te lang, want ik word licht in mijn hoofd. Dan gebeurt het, eindelijk. De maan staat aan de hemel, de sterren schitteren, het orkest speelt 'La valse d'Amélie' en je kust me. Net als in een film.

Share

Bekijk alle logs van Mia