Het gesprek met de arts, mevrouw S., van de afdeling Bipolaire Stoornissen verliep eigenlijk heel gunstig. Ze had alle informatie m.b.t. mijn persoontje grondig doorgelezen.

Het het leek haar niet meer dan normaal dat ik af en toe even helemaal de weg kwijt was. Ze keek me aan en zei, “ik zie geen enkele aanwijzing voor manische depressiviteit. Ik zie hiervoor me een hele sterke vrouw die iets te veel in een iets te korte tijd op haar bord heeft gekregen. Nee, zei ze, een behandeling en medicatie op basis van een bipolaire stoornis lijkt me volslagen onzin, en ik snap ook niet goed dat ze je hierheen hebben gestuurd. Waar jij meer mee geholpen bent is een cognitievieve therapie, je zelfvertrouwen en het vertrouwen in je omgeving en de toekomst, daar heb je hulp bij nodig.” Ik zuchtte opgelucht en was het helemaal met haar eens. “En” vervolgde ze,” de medicatie die je nu hebt vind ik veel te zwaar. Ik ga de behandelend psychiater adviseren om hiermee af te bouwen.” Weer zuchtte ik opgelucht want ja ik slik best veel momenteel en dat je nou kan zeggen dat het helpt, niet echt. Het enige waar ik vertrouwen in heb is de zogenaamde minipil die ik slik. Een anticonceptie met alleen Progesteron als een soort van trial voor de Mirenaspiraal, als ik daar al aanga hoor, voorlopig heb ik genoeg ellende tussen mijn benen gehad.

Waarom ik daar op wel vertrouw? Ik heb in het voorjaar een curettage gehad en sindsdien is het tijdens iedere menstruatie mis, een soort van postnatale depressie. Ik slik nu ruim twee maanden de pil en ik merk dat ik steeds beter word in het bijsturen van de aanvallen. Dat ik rond mijn menstruatie redelijker reageer dan een aantal maanden geleden, ruzies uit de weg ga en conflicten niet op zoek of uitdaag. Want daar begint het vaak mee. Een, van mijn kant, volslagen uit de hand gelopen reactie en dan kan ik ineens niet meer terug. Dan verlies ik alle redelijkheid uit het oog en trap iedereen van me af, al dan niet bij mijn volle verstand.
Mevrouw S. constateerde, in mijn ogen helemaal terecht, dat ik psychosegevoelig ben en overgevoelig voor hormonen (je weet wel, die kutdingen die ervoor zorgen dat je volslagen uit je doen raakt, ik dan iets meer als de gemiddelde vrouw).

De curettage was een weloverwogen beslissing, laat ik daar duidelijk over zijn. Ik zou niets liever gewild hebben dan dat het kindje van ons een kans kreeg, maar de situatie was er gewoon niet naar. Teveel onzekerheden en angsten en een slechte, heel beroerde timing deden ons besluiten de zwangerschap af te breken. Het was nog maar vier weken oud, vijf weken tijdens de behandeling en daar was ik blij om. Voor mijn gevoel zat ik zelf al op een week of acht tot tien en ik weet niet of ik dan ook nog de moed zou hebben gehad de zwangerschap af te breken. Neemt niet weg dat ik het voelde als een verlies en een misgelopen kans die mijn vriend en ik waarschijnlijk nooit weer krijgen. Verstandelijk, zeg maar technisch gezien, kon ik me daar heel goed bij neerleggen maar gevoelsmatig, zeg maar praktisch gezien, nam vanaf dat moment mijn psyche een loopje met me.

Een week na de curettage begon de eerste gekte. Ik ging helemaal door het lint. Voor de behandeling vroegen ze me of ik de vrucht nog wilde zien en ik zei duidelijk !NEE! Nee, ik wilde het niet zien. Maar, zeiden de artsen van de kliniek, het blijkt vaak beter voor de verwerking om het wel te zien. Ik bleef bij !NEE!. De curettage zelf stelde op zichzelf niet zo heel erg veel voor als je er maar niet te lang over nadenkt dat ze je baarmoeder aan het stofzuigen zijn. Precies, als je er niet lang over nadenkt, en zo zit ik niet in elkaar. Dus ik voelde de stofzuiger mijn baarmoeder leeghalen. Toen toch weer de vraag of ik de vrucht wilde zien. Ja hoor eens, ik lig daar leeggezogen met mijn benen wijd, mijn schatje naast me, een arts die eruitziet als de nutty professor tussen mijn gespreide benen en een alleraardigste verpleegster die echt het beste met me voorheeft. Ikzelf boordevol gierende zwangerschapshormonen (want die zuigen ze namelijk niet meteen mee)….Ik zei, nou oké dan, als jullie denken dat het beter is…. had ik dus niet moeten doen, nooit! Dat was het moment dat de melk zeg maar ging overkoken en de hulptroepen moesten worden ingeschakeld.

Voor vandaag vind ik het genoeg. Sorry, DrNoise, het zal nog steeds onrustig lezen zijn. Ik hoop dat de rust en het vertrouwen terugkomen in mijn schrijven en dus in mij.

Liefs Medeia

Klik hier voor de eerste column (en introductie) van Medeia

Bekijk alle logs van Medeia