Kent u deze en deze meneer nog? Nou, het was dus uit. En weer aan, omdat ik te aardig was. Maar het is nu voor altijd uit. Ik groet hem nóóit meer. En nu echt! Die lullige, achterlijke t-shirts dragende man. Alhoewel man, in mijn ogen is het alles behalve een man. Een slap aftreksel van een man. Hoe durft hij!

Ik fietste begin deze week op mijn mountainbike naar het werk. En passeerde ook die ochtend de, inmiddels plots weer, groetende man. Ik ben hem weer gedag gaan zeggen, omdat ik echt niet anders meer kon. Ook al heb ik het wel geprobeerd. Dat heeft u wellicht gelezen. Maar nu, oh nu, nu ben ik boos. Boos! Alleen weet hij dat nog niet. Binnenkort wel.

Hij stond op het welbekende stoepje, met zijn welbekende stoffige kleding en de immer gele vingers met daartussen een sigaret. Ik kwam eraan en had me al een minuut voorbereid op het moment. De groet. Zoals ik dat nu weer doe in de ochtend. En ik zie er iedere keer tegenop. Mijn hand kwam al los van mijn stuur voor de gezellige zwaai erbij. Ik maak het nog leuk voor hem ook! Op het moment van passeren, kwam iemand zijn richting op lopen. Hij keek mijn kant op, ik groette hem met zwaai én tekst en viel gelijk in een te grote verbazing. Hij deed en zei namelijk niks. Niets. Nada. Hij negeerde me bruut en liep naar zijn collega. Of wat ze dan ook van hem is. Die man denkt serieus dat hij de koning is. Met zijn irritante te grote hoofd. Waar nog geen kroon op zou passen. Ja, zo kent u mij niet he?

De dag erna stond hij wederom alleen. Ik heb hem gestraft. Dat begrijpt u. Hij zag me aan de overkant van de weg fietsen. Dat zag ik. Met een schijnbeweging trok ik aan mijn stuur en nam een omweg. Ha! Stomme man! Had ik hem mooi tuk. Ja, men krijgt wat men verdient. En meneer verdiende dit.

Maar ondanks mijn waarschuwing, heeft hij het gisteren nog een stapje erger gemaakt. Kan dat dan? Ja hoor, met gemak. Blijkt. Ik fietste wederom voorbij en nam de bocht bij zijn rookstoepje ruim in verband met een breed voorbij rijdende auto. Toen ik op een halve meter afstand van hem reed, vond ik dat ik niet anders kon dan hem toch maar weer groeten. Anders is het wel erg onaardig, dacht ik nog. Weer zei ik, onderdanig als ik ben: ‘hoi’. En, lieve mensen. Weet u wat zijn reactie was? Nou?

Niets. Niets! Gewoon helemaal niets. Een stoïcijnse blik. Vlak langs mij heen. Ik kon hem bijna aanraken, zijn muffe lijfgeur zat al halverwege mijn neusgaten, ik zag zijn oorbel duidelijk bungelen aan zijn lel, zag de huidschilfers op zijn vale t-shirt en ik rook de half opgerookte sigaret. Kortom, ik kon nog net zijn huig niet zien en deze nietszeggende man presteert het om gewoon, zoals nietszeggend letterlijk al aangeeft, niets terug te zeggen!

Vol verbazing. Nee vol van iets waar nog geen woord voor bestaat, zo erg, reed ik verder en zei hardop: ‘nou ja!’ Ik geef toe, geen bijster wilde uitspraak. Maar toch. Vanaf nu is het dus echt oorlog en wat hij ook doet, wat hij ook zegt, hoeveel rozen hij ook voor mijn voeten gooit, dit komt nóóit meer goed. Ook niet als hij handgeschreven brieven gaat sturen!

Want. Wat hij kan, kan ik beter.
-------------------------------------------------------------------------------------------
Wil je meer van me lezen, klik dan hier.

Bekijk alle logs van Marlease