Ik las in de krant dat je op vakantie beter je smartphone en laptop kunt thuislaten omdat je anders niet echt ontspant. Dus het is heel erg goed dat ik, als jullie deze column lezen, volledig internetloos in Amerika zit.

Waarom raak ik dan enigszins in paniek bij de gedachte aan bijna vier internetloze weken? Terwijl P. zijn bagage bij elkaar scharrelt en alvast autoroutes voorbereidt op Google Maps, ben ik koortsachtig mijn tijdelijke vertrek van de interwebs aan het voorbereiden. Ik heb zoals je dat noemt 'gezonde reisspanning', maar dan meer voor mijn reis naar een offline bestaan dan voor mijn reis naar een ander continent.

We gaan drie en een halve week rondreizen in het westen van de Verenigde Staten. Ruim zeven jaar geleden maakten we al eens een grote rondreis door het oosten en midden van de V.S., maar toen reisden we met de bus waardoor we niet zo makkelijk nationale parken konden bezoeken (over die reis lees je hier binnenkort meer). Dit jaar is het tijd voor de grote revanche-trip. We huren een auto en maken een grote ronde vanuit Seattle naar Montana, Utah, Californië, Oregon en Washington. We bezoeken een hele reeks nationale parken en beroemde steden.

En de laptop gaat niet mee. Tegenwoordig hebben bijna alle hotels, hostels, bed & breakfasts en motels wifi dus als we een computer hadden, kon ik elke avond mailen, twitteren, informatie zoeken over de sights die we bezoeken, foto's op Facebook en Picasa zetten en misschien zelfs televisie of films kijken via internet.

Maar dat willen we niet. Want een laptop moet je steeds goed opbergen tegen dieven, en bovendien zijn we dan niet voldoende 'op vakantie'. Dat vond P., en ik ben schoorvoetend akkoord gegaan. Want als ik internet heb ga ik werken. Ik werk namelijk altijd wel een beetje. Mail lezen (en even antwoorden als het dringend is), kijken wat voor reviews mijn laatste paper heeft gekregen, misschien stiekem een experiment starten. Dat is precies wat ik de komende weken niet ga doen.

En dus ben ik ook niet actief op Twitter, Facebook en Picasa. Toen ik vorig jaar twee weken op kampeervakantie was geweest naar Kroatië en Slovenië, vroeg ik me bij thuiskomst af wat Twitter ook alweer was. Dat gaat nu ook gebeuren en misschien is dat nog niet eens zo erg. Een beetje relativeren kan geen kwaad.

Over vier weken verwijder ik rigoreus alle meldingen van Facebook en LinkedIn uit mijn inbox en zie ik dat ik helemaal niet zo veel belangrijks gemist heb. Bovendien was ik in de drie weken voorafgaand aan mijn vakantie productiever dan ooit tevoren. Nogmaals: het is echt goed om een tijdje offline te gaan.

...

Voel je de paniek die van deze column druipt? Wat ben ik een treurig geval. Laat ik mijn out-of-office replies maar vast aanzetten.

Mijn andere columns en reviews vind je hier.

Bekijk alle logs van Suzan