Ze vroeg me of ik een kinderwens had. Ik mailde terug dat het onverstandig is om als twaalfjarige een kind te krijgen. Pas nu besef ik dat dat een erg raar antwoord was. Ik ben namelijk niet twaalf, ik ben bijna dertig. Allicht is het tijd om op te groeien. Maar hoe? Hoe 'hoor' je je te gedragen en voelen als bijna dertigjarige?

Volgend jaar word ik dertig. De mensen waar ik mee ben opgegroeid ook. Of zijn het al. Dertig is best volwassen. Als vijftienjarige kon ik me dertig ook absoluut niet voorstellen, het klonk zó oud! Dan zou ik vast erg wijs zijn en heel veel geld verdienen. Ik zou in elk geval van school af zijn en niet meer thuis wonen en zelf bepalen hoe laat ik naar bed zou gaan en weer op zou staan.

Ik sta er niet vaak bij stil dat ik bijna dertig ben. Voor veel mensen (vrouwen) is de grote drie-nul een moeilijke verjaardag. Voor mij is elke verjaardag moeilijk, want na mijn twaalfde verjaardag ben ik gestopt met opgroeien. Ik ben er nu eindelijk een beetje aan gewend dat ik twintig plus ben, dus ik vermoed dat ik rond mijn 38e begrijp dat ik toch echt een dertiger ben. Ik heb dan ook geen flauw idee hoe en waarom ik een hypotheek en een eigen bedrijf heb, terwijl ik voor mijn gevoel pas net afscheid heb genomen van mijn Barbies en Lego. Een hypotheek en een eigen bedrijf passen wel goed bij bijna dertig zijn.

Vorige week kreeg ik uit het niets een mailtje van een oud vriendinnetje van de middelbare school, ik had haar al bijna tien jaar niet meer gesproken. Zij is ook bijna dertig. Ze is getrouwd en heeft een zoontje. Dat is vrij normaal op haar (onze) leeftijd. Toch schrok ik. Want de afgelopen tien jaar was zij in mijn hoofd hetzelfde gebleven en nu opeens is ze getrouwd (!) en heeft ze een kind (!!). Ook heeft ze een echte grotemensenbaan met veel verantwoordelijkheid. Raar. Want in mijn wereld is ze nog steeds achttien jaar oud. En een getrouwde achttienjarige met een kindje is toch raar.

Ze vroeg me of ik een kinderwens had. Ik mailde terug dat het onverstandig is om als twaalfjarige een kind te krijgen. Pas nu besef ik dat dat een erg raar antwoord was. Ik ben namelijk niet twaalf, ik ben bijna dertig. Dertig. Ik. Dan ben je volwassen. Allicht is het tijd om op te groeien. Maar hoe? Hoe 'hoor' je je te gedragen en voelen als bijna dertigjarige?

Aan mijn vrienden heb ik niets, die zijn net zo (on)volwassen als ik. Zij hebben geen kinderen en zijn ook niet getrouwd. Sommige vriendinnen willen wel kinderen, later. Maar hoe later? Zij zijn ook bijna dertig. Een vriendin van me was wel getrouwd. Zij is nu bijna dertig en gescheiden. Dat is helemaal raar. Gelukkig denkt ze er zelf net zo over. Zij is dan mentaal ook iets ouder dan ik, zij is al veertien. Dat huwelijk was een ander leven, een parallel leven. Nu loopt ze weer op schema en woont ze op een zolderkamer.

Misschien moet ik nieuwe vrienden zoeken. Die me raar aankijken als ik vertel dat ik mijn ontbijt (M&M's) heb gegeten terwijl ik South Park keek, in plaats van mensen die Duo Penotti rechtstreeks uit de pot lepelen omdat het teveel moeite is om een boterham te pakken. Me vertellen wat wel gewenst is als je bijna dertig bent. Volwassen mensen, zoals ik me ze voorstelde toen ik vijftien was. Mensen die me helpen bij het maken van langetermijnplanningen in plaats van net als ik al in paniek raken als ze 's middags moet bedenken wat ze 's avonds willen eten.

Kortom, mensen die me kunnen helpen met volwassen worden, want ik heb geen flauw idee wat dat is en hoe dat moet. En is een twintiger met een mentale leeftijd van twaalf jaar nog schattig, op je dertigste is dat toch best treurig. Denk ik.

Bekijk alle logs van Judith