“Als ik jou was dan zou ik de broek die je net aanhad nemen, daar kwamen je benen veel slanker in uit.” Nog enigszins verhit van het gestoei in het te kleine pashokje, draai ik me om en zie een vrouw in een stoel met kritische blik naar me kijken. Voordat ik iets terug kan zeggen, komt dochterlief het pashokje uit.

En is zij aan de beurt om moeders ongezouten mening over de outfit die ze aanheeft over zich heen te krijgen.

Ik keer terug naar mijn hokje en verlaat even later de winkel met lege handen. Geen zin meer in nog meer verhitte taferelen in en rond pashokjes besluit ik weer naar huis te gaan. Ik keten mijn fiets los en zet - zigzaggend langs wat mensen – koers naar huis. “Ik wil me nergens mee bemoeien, maar ik zou hier maar niet fietsen. De politie controleert de laatste tijd nogal streng,” hoor ik achter me. Ik bedank de jongen die me waarschuwde en zet flink aan om de laatste meters van wat officieel een voetgangersgebied is snel afgelegd te hebben. En groet daarbij vriendelijk de politie die op de hoek staat te hangen.

Om mezelf te verwennen, maak ik nog even een tussenstop bij de Appie om wat lekkere kaasjes en worstjes te kopen. Het is per slot van rekening weekend. In gedachten verzonken, sta ik voor het koelvak en bekijk alle kaasjes. “Al die soorten maken het er niet makkelijker op, hè, mevrouwtje. Maar als ik u een goede raad mag geven, dan zou ik voor dát Franse kaasje gaan. Lekker en niet te duur,” aldus een behulpzame dame wijzend naar het stuk kaas rechtsonder. Verstoord kijk ik op, mompel wat en pak het stuk kaas dat linksboven ligt. Terwijl ik verder loop zie ik vanuit m’n ooghoeken dat ik de dame me niet begrijpend nakijkt.

Bijna thuis. Zoals altijd zijn alle officiële fietsenstallingen weer overvol. Irritant! Bij gebrek aan beter en bij gebrek aan een fietsenstandaard, plant ik mijn fiets tegen een boom. Terwijl ik het laatste slot vastmaak, loopt een buurtbewoner me tegemoet. “Daar zou ik ‘m maar niet neer zeggen als ik jou was, dat is tegenwoordig echt zo’n hondenuitlaatplek.”

In een tijdbestek van minder dan een uur is het me weer helemaal duidelijk. In een land waar je alles mag en moet kunnen zeggen schuilt in elke inwoner een adviseur. Gevraagd en ongevraagd krijgen en geven we dagelijks gratis adviezen. Goed bedoelde adviezen en onbedoeld minder goed bedoelde adviezen. En ik merk dat ik daar op z’n tijd daar heel opstandig van word. Als een kind zo kinderachtig ga ik dan juist heel recalcitrant precies het tegenover gestelde doen. Lekker puh, lak aan al de adviezen waar ik niet om vraag!

Dus als ik jou was dan zou ik vooral niet hier klikken om meer van mij te lezen…

Bekijk alle logs van Floortje