Ik ging naar de film. The Expendables. Zeg maar niks! Het leek of ik naar een wedstrijd van Feijenoord ging. Qua publiek. Hardcore hooligans. Allemaal mannen die Stallone, Willis of Schwarzenegger willen zijn. Of worden. En echt. Ik was bang. In mijn marine-outfit, rokje, jasje, op beeldige pumps. Wist ik veel!

Nou, de film was nog niet begonnen of het bloed spatte al van het scherm. Stallone en zijn oude hoofd werkten op mijn lachspieren. Zijn geplastificeerde gezicht ook. Zijn armen maakten wel wat indruk op me. Ik heb zelden een bejaard persoon gezien met zulke armen. Zelden ook zoveel tatoeages gezien op bejaarde mensen armen. Niet dat ik in mijn leven zoveel bejaarde mensen armen heb gezien overigens.

Alle vechtveteranen deden mee in deze film. Met hun gerimpelde ogen, strakgetrokken, scheve monden. Op een of andere manier hebben ruige, schietende, ordinaire filmmannen altijd een scheve mond. Dat moet volgens mij semi sexy overkomen. Ofzo. En ze praten niet. Ze grommen. Langzaam grommen zelfs. ‘Who do you work for?’ klinkt in de film zo: ‘whrrrooo drrrooo yrrrou wrrrork forrr?’ Met de keelklank die Kane frontman Dinand Woesthoff ook goed onder de knie heeft. Maar dan nog wat zwaarder. Ook dat werkt op mijn lachspieren. U kunt zich voorstellen, ik vond deze bloederige moordfilm behoorlijk amusant.

De mannen om mij heen gingen helemaal op in de film. Ik vond deze mannen nog steeds heel eng. Vooral toen ze ‘oeh’ en ‘ah’ gingen meeroepen met de trappen en klappen die uitgedeeld werden. En ‘Soooo’ riepen op het moment dat er een nek bruut achterover werd geknakt, gebogen en gebroken. Door middel van een flinke trap. Ja, dat is wat hè? Ik had bedacht dat deze vechtfilmfanaten buiten, met hun groepje vrienden, de andere groepjes zouden gaan aanvallen. Net als in de film. Want zo keken ze. En zo klonken ze.

Aan de schietgevechten, rondslingerende lichaamsdelen in de film wen je wel hoor, na zo’n 44 minuten. Waarom 44? Omdat 45, drie kwartier, zo standaard klinkt. Misschien was ik na 35 minuten al wel gewend. Al zei de vriendin die dit gezellige uitje bedacht had, na ruim een uur, heel rustig: ‘Marlies, kijk nu maar even niet’ Ik keek niet. En aan de geluiden om mij heen te horen, zelfs van de mannen, bleek dat dit geen fijn filmmoment was en het niet-kijken dus enorm verstandig. Dank je wel lieve vriendin.

Gelukkig was het dinsdagavond serieavond en toen ik eindelijk veilig thuis was gekomen en zag dat mijn huis niet opgeblazen was en er nergens bloed aan de muur zat, kon ik nog lekker een uurtje genieten van de serie Ugly Betty.

En van de geweldige pumps die Wilhelmina in deze aflevering aanhad!
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Wil je meer van me lezen, klik dan hier.

Bekijk alle logs van Marlease