Als de vriendin van Sam teruggaat naar Japan, hoeft hij niet lang na te denken. Hij gaat mee. Samen met Midori komt hij terecht in een klein appartement in Osaka en zij regelt een baantje voor hem in de stripwinkel van haar oom; MECHAcomiXXX!!! Kortom, niets staat Sam in de weg om gelukkig te worden in Japan.

Helaas valt dat ietwat tegen. Het eerste wat hem opvalt is dat Midori op een andere toon tegen haar ouders en broer praat, dan tegen hem. Hij vermoed dat het kinderlijke toontje een teken van respect is. Want ook al is Japan verwesterd, de omgangsnormen aldaar zijn niet te vergelijken met die in België. Tevens heeft hij geen flauw idee of de familie van Midori hem wel aardig vindt. Over Hajime, de broer van Midori, heeft hij al snel zijn mening klaar. Stiekem geeft hij hem de bijnaam Clippy, naar het irritante paperclipje dat in eerder versies van Microsoft Office de gebruiker steeds ongevraagd advies gaf.

Gelukkig kan hij wel goed overweg met zijn nieuwe baas, oom Tadashi. Tadashi is ook een stuk loslippiger dan de rest van de familie, want van hem hoort hij dat Midori en Tadashi de zwarte schapen van de familie zijn. Voor Japanse normen zijn ze veel te mondig, letten meer op hun eigen belang dan dat van de groep.

Blijkbaar wil Midori niet langer een zwart schaap zijn, want ze doet er alles aan om aan de eisen te voldoen van 'de groep'. Van haar familie, haar collega's en de buren. Sam mag haar niet in het openbaar kussen en ook thuis zijn ze minder close dan gebruikelijk. Als ze voor de derde keer zijn huwelijksaanzoek afwimpelt en Sam hoort dan zijn moeder ernstig ziek is, twijfelt hij of hij er wel goed aan doet om langer in Osaka te blijven. Van zijn half-Spaanse collega Ryo leert hij dat hij altijd een buitenstaander zal blijven in Japan. Zelfs Ryo wordt namelijk als buitenstaander gezien, als halfbloedje zijnde.

Als gast wordt Sam inderdaad overal warm welkom geheten, maar meer dan dat zal hij niet worden, dat maakt de familie van Midori hem wel duidelijk. En ook al ziet hij in de stad geweldige T-shirtteksten voorbij komen (We are all fuzzy robots), spot hij overal konijnen en houdt hij lijstjes bij van wat hij leuk en minder leuk vindt aan Japan, is dat genoeg om te blijven?

Pas als er iets ernstigs in de familie van Midori gebeurt, weet Sam zeker wat hem te doen staat...

'Het konijn op de maan' is een heerlijk geschreven boek over twee van mijn favoriete onderwerpen; liefde en Japan. In andere romans die ik heb gelezen over Japan, wordt vaak een bijzonder rooskleurig beeld geschetst van dit bijzondere land. Paul Mennes heeft er echter voor gekozen om een wat realistischer beeld neer te zetten. Ja, alles is mogelijk, je wordt overal omringd door futuristische techniek maar tegelijkertijd lijden Japanners nog altijd onder de enorme sociale druk om binnen een eeuwenoud keurslijf te passen, ook al draagt niemand meer kimono's. Mennes heeft op de achtergrond Japan geschetst zoals het is (en hij kan het weten, want hij schreef dit boek in Osaka) en dat is het ideale decor voor het liefdesverhaal van Sam en Midori.

Het tempo ligt hoog, maar dat stoort geenszins. Deze roman kolkt en draait en sleurt je mee in het overvolle en drukke Osaka waar je je samen met Sam verbaast over de meest uiteenlopende dingen. Het enige wat ik jammer vind is dat het boek slechts 188 pagina's heeft. Hierdoor vlieg je er zo doorheen en ook al was het een heerlijke leeservaring, het beklijft niet echt. Daarom krijgt 'Het konijn op de maan' niet de maximale score van vijf roze kogels, maar 'slechts' vier.

Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar
Augustus 2010
188 pagina's

Meer boeken?

Share

Bekijk alle logs van Judith