De veertigjarige Roger Greenberg (Ben Stiller) heeft een zenuwinzinking gehad en houdt zich voornamelijk bezig met het schrijven van klachtenbrieven. Aan Starbucks bijvoorbeeld, dat volgens hem het zetten van middelmatige koffie tot een kunst heeft verheven en daar bijna in geslaagd is - maar net niet helemaal.

Die brieven schrijft Greenberg met de hand. Hij heeft wel een Macbook maar die blijft bijna altijd dichtgeklapt. En als hij hem gebruikt dan kiest hij een typemachine-font en print zijn brieven uit op papier. Van niet alles wat Greenberg doet, is duidelijk waarom hij het doet maar dat maakt niet uit want we weten dat hij niet helemaal in orde is.

Roger Greenberg logeert in het huis van zijn rijke broer in LA, die met zijn gezin op vakantie is naar Vietnam. Als Roger iets nodig heeft kan hij bellen met de persoonlijke assistent van de familie - de 25-jarige ("net zo lang afgestudeerd als dat ze gestudeerd heeft") Florence (Greta Gerwig). Dat doet hij al snel. Florence is een aantrekkelijk maar erg stuntelig meisje dat nog niet goed weet wat ze met haar leven wil.

Greenberg daarentegen vertelt tegen zijn kennissen dat hij "momenteel even probeert niets te doen". Volgens zijn vroegere vrienden die hij tegenkomt op pool parties is dat heel moedig "op onze leeftijd". Hij heeft een lichtelijk gênante date met zijn vroegere vriendin en zoekt om de haverklap ruzie met zijn beste vriend - een slungelige roodharige Brit.

En ondertussen bloeit er op een vreemde manier iets op tussen Roger en Florence. Eigenlijk is Florence veel te aardig voor de lompe Greenberg. Het is dan ook te danken aan de zieke hond van de familie Greenberg, aan wie zowel Roger als Florence gehecht is, dat hun vriendschap en liefde een kans krijgen.

Ben Stiller, die vooral bekend is van komische rollen, speelt de rol van Greenberg uitstekend, met precies de juiste doseringen tragiek en humor. Greta Gerwig is perfect in haar rol van de stuntelige en innemende Florence. Van tijd tot tijd is het script heel scherp, met langdurig uitgespeelde pijnlijke momenten (zoals het etentje met de ex), en goed getimede dialogen zoals:

Dronken student: "Dude, Wat vervelend voor je dat je hond AIDS heeft"
Greenberg met een dodelijke blik: "Mijn hond heeft geen AIDS, hij heeft een Auto-immuunziekte"

De enige zwakte van de film is het weinig gecontroleerde plot dat niet convergeert maar een beetje als een nachtkaars uitgaat. Het einde vind ik iets te lichtgewicht voor de karakters en het script.
Ondanks dat verdient Greenberg vier roze kogels.

Mijn andere columns en reviews vind je hier.

Bekijk alle logs van Suzan