Je kijkt moeilijk. Ik ook. Omdat ik zo moeilijk kijk en me zo hard concentreer, mis ik compleet hoe mooi de zon met je haren speelt en voor een glinsterend spektakel zorgt. Als ik echt goed had opgelet, had ik zelfs de sproeten bij je neus kunnen zien verschijnen. De zon houdt van je.

Dus daar zitten we dan. In het betoverende zonlicht, dat dwars door het bladerendak boven onze hoofden op ons schijnt. Het is sprookjesachtig mooi, in dit afgelegen stukje bos, compleet vrij van menselijke en mechanische geluiden. Een vogel kwinkeleert. Wij kijken nog steeds moeilijk.

Dat komt door jou. Je lag op mijn schoot, ik streelde je haren en zong een liedje voor je. Zo heb je het namelijk graag, je wordt graag toegezongen. Ik doe het ook graag, al ben jij wel de enige voor wie ik zing. Dat vind jij vreemd. Volgens jou heb ik echt talent en als je daar over begint, spring je vaak enthousiast op, ratel je door over demo's, carrières en producers. Soms word je dan zo enthousiast dat er kleine beetjes speeksel van je lippen af vliegen.

The more you spit, the more it shows you really care. Right, yeah.

Pas als ik mijn hand ophef en je tot stilte maan, hou je op met je betoog. Ook omdat je weet dat ik alleen liedjes voor en over jou zing. Dat kan ik niet voor een zaal vol vreemden.

Daarom is het ook niet zo vreemd, dat ik juist deze middag, in dit bos, op deze mooie plaats een liedje voor je zong en je haren streelde. Je humhumde mee en je gesloten oogleden trilden licht. De laatste noot had mijn mond nog niet verlaten, of je kwam abrupt omhoog en keek me moeilijk aan.

Wat is dat nu eigenlijk, tussen ons. Met jou en mij? sprak je al moeilijk kijkend. Ik keek moeilijk terug en ik dacht na. Ik hou er van hoe de zon van je houdt. Ik hou er van om voor je te zingen en door je haar te strelen. Ik hou er van dat je me altijd meeneemt naar de meest vreemde en afgelegen plaatsen. Ik ben graag bij je, al red ik me zonder jou ook prima, omdat ik je altijd meedraag in mijn hart.

Zulke dingen zing ik natuurlijk wel, maar zeg ik nooit. Want dat is voor kleffe homo's en dat zijn we niet. Ongenaakbaar, dat zijn wij. Dus kijken we moeilijk en zoeken we naar woorden. Definities voor iets ondefinieerbaars. Kaders voor iets dat zich niet in laat kaderen. Ik vraag me af of je spijt hebt van je vreemde spontane vragenvuur en waar deze vragen überhaupt vandaan kwamen. Niet dat dat veel uitmaakt, ze zijn er immers. De vragen. Ze hangen in het luchtledige, tussen ons in en zorgen er voor dat ik niet zie hoe mooi de zon je maakt.

Plots pak je mijn oren vast (dat doe je wel vaker en ik ben inmiddels aan deze vreemde gewoonte gewend, al kan ik me voorstellen dat het er voor een buitenstaander erg vreemd uitziet) en kijkt me met een strakke blik aan. Allicht zou ik moeten schrikken van die blik, maar ik zie alleen het gouden randje om je pupillen.

'Het doet er niet toe. Jij zingt exclusief voor mij, ik luister exclusief naar jou. Jij bent het leukste meisje en ik de leukste jongen. Zo. Klaar.'

Je gaat weet op mijn schoot liggen en ik zing weer voor je. Want dat is wat het is tussen ons. Zomaar op een doordeweekse zomerdag in een afgelegen stukje bos.

***
Mucho Mia?

<script type="text/javascript" src="http://tweetmeme.com/i/scripts/button.js"></script>

Share

<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript"></script>

Bekijk alle logs van Mia