Oh, die meisjes van Verkade. In hun gele zusterpakjes. Zij huppelen achteloos door de koekjesfabriek, halen volle bakplaten uit de oven en proeven allerlei lekkers. Een prachtfiguurtje, terwijl je in het koekjeswalhalla werkt. Yeah, right.

Ze werken op mijn zenuwen, die Verkade-trutjes. En deze keer hebben ze het echt verpest.

Soms word ik ’s nachts wakker met een gelukzalige uitdrukking op mijn gezicht en dan hoor je zachtjes “mmm..” en dan lik ik langs mijn lippen. Dan denk ik niet aan Jude Law, Daniel Boissevain of aan mijn vriend, zoals een normaal meisje. (trouwens, normaal meisje, waarom denk jij aan mijn vriend?) De droom gaat over mijn grote liefdes. Chocola en koekjes. Koekjes en chocola. En mijn baan in de Verkadefabriek.

Ik ben stikjaloers op die Verkade-trutjes. Sinds Sjakie en de Chocoladefabriek droom ik van deze stimulerende werkomgeving. Het is de hemel, waar iedereen blij is en niemand zeurt over kruimels. Meedenken over nieuwe smaken, de vorm van de koekjes, de verpakking en eindeloos proeven! Ik zou elke vrijdag ruzie hebben met de bewaker, die me ingedoken in een hoekje zou vinden.

“Wat doe je daar achter de chocoladetank? Het is half zeven,”
- Mjam, slik, “Nou...”
“Je hebt het alarm uitgeschakeld, he. En je bordje staat op afwezig”
- “Ehm. Oeps”
“Ik wil je niet weer op maandagochtend terugvinden met een ronde buik en helemaal high van de chocola, als zo’n verrekte blije hamster.”
- “Nee, meneer.”

Meestal word ik op dat moment wakker. Maar goed, we dwalen af. Ik wil vertellen wat die domme Verkade-dozen nu weer hebben gedaan.

Hun koekjesreclame is vooral gericht op vrouwen, want wij houden vooral van zoet. Waarom de vrouwen dan van die zusterpakjes aan hebben, is me eigenlijk een raadsel.

Hun nieuwe reclame voor zoute koekjes is bedoeld voor mannen. Die houden doorgaans meer van zusterpakjes. En van zoutjes. In de hartige reclame trekken de meisjes hun uniform uit. Dan hebben ze mooie nachthemdjes aan, want wij vrouwen dragen allemaal mooie nachthemdjes onder onze kleren. En we laten nooit scheten en ruiken altijd lekker. Denkt de man met de chipszak op de bank. Over het nachthemdje trekken de meisjes een blauw zusterpakje aan, want de nieuwe zoutjes zitten ook in een blauw pakje. Dan snapt de chipsetende man het allemaal nog.

En dan komt het. De nieuwe blauwe zoute koekjes heten Krakels en Shuttels. Krakels klinkt al fout, maar Shuttels? Het is geen spelfout. Die zoute koekjes bestaan al langer, maar tot nu toe heetten ze ShuttLES, op z’n Engels.

Hebben ze marktonderzoek gedaan waaruit blijkt dat we Engelse woordjes niet meer snappen? Hebben ze een smaaktest gedaan waarbij mensen de ShuttELS lekkerder vonden smaken dan de ShuttLES, terwijl het exact dezelfde zoutjes waren?

Zijn die Verkadewijven zo achterlijk of worden we gewoon dommer met z’n allen?

Wie het weet, mag het zeggen. Ik neem nog een koekje.

Zin in meer Elly-columns?

Bekijk alle logs van Elly