Ik moet iets bekennen aan mannen die jaloers zijn op de multitask-talenten van vrouwen: vrouwen kunnen net zo slecht twee dingen tegelijk doen als mannen. Vrouwen kunnen hooguit beter verbergen dat ze niet opletten. Maar neem van mij aan: multitasken is een mythe.

Ik lees mijn mail terwijl ik mijn moeder aan de telefoon heb. Ik kijk CSI terwijl ik een paper schrijf. Ik luister naar een verkiezingsdebat terwijl ik een werkplan maak. En als ik met de ene collega praat, luister ik met een half oor naar de sappige verhalen van de andere collega.

Dat doen jullie ongetwijfeld allemaal. Geen probleem, want we zijn vrouwen en vrouwen kunnen twee (of drie) dingen tegelijk doen toch? Hmm. Na het telefoongesprek met mijn moeder vraag ik me af wat nu precies het probleem was met haar baas. Het paper moet het afleggen tegen CSI. Ik vergeet dat ik bezig was een werkplan te maken en zit middenin een andere taak op het moment dat ik me dat realiseer. En tijdens het gesprek met mijn collega lach ik schaapachtig mee want ik heb net de clou gemist.

Dat komt omdat multitasken niet kan. Ons brein kan maar één taak tegelijk uitvoeren. Het lijkt soms alsof we met meer dingen bezig zijn maar wat we dan eigenlijk doen is constant wisselen tussen de ene en de andere activiteit. Dat wisselen kost tijd. Wat dat betreft zijn wij net een Windows-computer: we verliezen snelheid als we meerdere taken tegelijk proberen uit te voeren. (bron)

Sinds ik dat weet, realiseer ik me maar al te vaak dat ik productiviteit verlies doordat ik van alles door elkaar doe. Maar het lukt me niet om geconcentreerd aan één taak te werken. Schrijf ik een paper, dan moet ik nadenken over formuleringen. Als ik nadenk, raak ik afgeleid en dwalen mijn gedachten af. Met die afdwalende gedachten moet ik heel dringend iets doen:

Opzoeken hoe laat ik de trein neem en hoeveel mensen mijn laatste recensie gelezen hebben. Kijken of ik mail heb, of er nieuwe foto's op Picasa staan of nieuwe berichten op Facebook. In mijn browser zie ik ik nieuwe berichten in mijn RSS-reader. Dan ga ik naar PinkBullets, Geenstijl en de dagelijkse column van Aaf. Ik klik razendsnel en lees kris-kras over de pagina. Ik zap over mijn beeldscherm.

Uiteindelijk keer ik terug naar mijn paper en maak de sectie af waar ik mee bezig was. Soms lijkt de formulering vanzelf uit mijn pen te rollen, juist omdat ik er niet actief naar op zoek was. Dan heeft mijn zapgedrag zijn nut bewezen. Maar veel vaker dan dat ontdek ik aan het einde van de middag dat ik aan vier verschillende taken ben begonnen en er nog geen één af heb.

Hoeveel tijd zou ik overhouden als ik niet mijn aandacht steeds zou verschuiven maar elke taak netjes zou voltooien alvorens aan de volgende te beginnen? Die situatie lijkt voor mij onmogelijk - ik vrees dat ik mijn hele leven zal blijven rondzappen.

Mijn andere columns en reviews vind je hier.

Bekijk alle logs van Suzan