« Nou?
» Ik wil je iets vertellen.
« Wat dan?
» Dat kan ik niet zeggen.

« Waarom niet?
» Omdat je dan weggaat.
« Hou dan gewoon je smoel.

Er klinkt een diepe zucht en wat geschuifel met voeten. Zij kijkt ongemakkelijk

» Moet dat nu weer zo bot?
« Moet dat nu weer zo vaag? Dit doe je elke keer, je komt met een of andere vage statement en daar moet ik het mee doen. Doorvragen mag niet en jij bepaalt al voor mij hoe ik eventueel misschien zou reageren als je voor de verandering wel eens echt vertelt wat er gaande is.
» Doe ik dat echt?
« Ja. Alle keren dat we elkaar gezien hebben, flik je zoiets.

Nu kijkt hij ongemakkelijk. Alsof hij weet dat hij er deze keer niet onderuit kan komen. Zij kucht en schraapt haar keel. Driemaal, zeer luidruchtig. Allicht zijn het de emoties die op komen borrelen.

» Het spijt me. Er is zoveel dat ik wil vertellen, maar ik weet gewoonweg niet hoe.
« Begin anders bij het begin.
» Ik weet niet waar het begint.
« Je weet blijkbaar wel hoe het eindigt; ik ga weg. Waarom?
» Omdat ik de vrouw van je dromen ben. Een illusie, niet echt.

Hij fronst zijn wenkbrauwen en kijkt haar verward aan. Weer schraapt ze haar keel en met een onvaste stem praat ze aarzelend verder.

» Je hebt me op een voetstuk geplaatst. Het beeld dat jij van mij hebt, komt niet overeen met wie ik echt ben. Ik ben een mens, ik ben feilbaar. Niet de perfecte godin die jij denkt voor je te hebben.
« Ik weet niet zo goed hoe ik hier op moet reageren. Ik begrijp je niet. Hoe kan jij nu weten hoe ik over jou denk, hoe ik jou zie? Ik ken je amper!
» Dat is precies mijn punt. Dat wat je denkt te kennen, is niet wie ik ben.
« Nee. Nee. Nu doe je het weer. Nu zeg je weer iets vaags en het maakt niet uit hoe ik reageer, want jij hebt al besloten wat ik vind en denk. Ik bedoel het letterlijk, ik kén je amper.

Opgefokt pakt hij zijn flesje bier een neemt een grote teug. Verstandig, want hierdoor kan hij niet zien hoe haar ogen vochtig worden.

» Waarom ben je zo bot?
« Okay. Ik ga nu eerlijk tegen je zijn, ik-
» Was je normaal niet eerlijk dan?
« Laat me uitpraten alsjeblieft.

Ze probeert weer wat te zeggen, maar hij heft defensief zijn handen op, alsof hij haar letterlijk tegen probeert te houden.

« Stop met praten en luister. Luister echt naar me, probeer niet ondertussen te bedenken wat ik bedoel, want ik zeg letterlijk wat ik bedoel. Geen verborgen boodschappen.

Met haar hand maakt ze een gebaar langs haar lippen, alsof ze ze dichtritst. Hij knikt haar glimlachend toe en praat.

« Ik vind je mooi. Ik vind je sexy. Je bent intelligent en grappig. Daarnaast ben je enorm dramatisch en maak je overal een probleem van. Waar niets is, zie jij iets. En waar iets is, zie jij niets. Dit is onze vierde date. We hebben alleen maar vage gesprekken gehad waarin jij me ergens van beschuldigt en ik mezelf probeer vrij te pleiten. En eerlijk gezegd, heb ik daar geen zin meer in. Je hebt dus geen gelijk. Ik ga niet weg omdat je iets zegt, ik ga weg omdat je steeds niets zegt. Omdat je blijft hangen in vage algemeenheden en pseudopsychologisch geleuter en geanalyseer. Begrijp me niet verkeerd, ik mag je graag, maar jij bent niet het type vrouw waar ik een relatie mee kan en wil opbouwen. Ik hoop niet dat ik je kwets, maar ik wil gewoon duidelijk maken hoe ik dit alles zie.

Tot zijn grote verbazing blijft ze stil. Ze kijkt hem met grote verschrikte ogen aan en er rolt -heel filmisch- een stille traan over haar wang. Hij voelt zich opgelucht, maar ook heel erg ongemakkelijk.

« Het spijt me dat ik je aan het huilen heb gemaakt. Wat is er aan de hand?
» Ik vertel het toch nooit, want je bent al weg.

Bekijk alle logs van Judith