Sinds zeven dagen twitter ik. Ja, het verbaasde mij ook. Ik heb nu achterdertig volgers. Het is bijzonder. En leuk. Maar ik vind het soms ook wel lastig. Het maakt mij namelijk ietwat obsessief. Hysterisch ook zo nu en dan. En op dag drie dacht ik rijp te zijn voor de twitter afkickkliniek.

Op de eerste dag hielden twee collega’s een marketingactie, door op hun twitterpagina hun volgers op te roepen mij te volgen, omdat ik zo leuk ben. Dat laatste is heel lief, maar legde wel wat druk op me. Al na een minuut kreeg ik het bericht: ‘nou, doe eens leuk dan?’ U begrijpt, als een bezetene ging ik leuk doen. Je hebt talent of je hebt het niet.

Sommige mensen berichten heel veel. Die berichten heten ‘tweets’. Dat vind ik stom. Mensen op twitter heten ‘tweeps’. Dat vind ik ook stom. Ik noem ze gewoon ‘mensen op twitter’. Ik weet inmiddels hoe ik berichten moet plaatsen en ook hoe ik moet ‘re-tweeten’, oftewel, een door een ander mens op twitter geplaatst bericht, op mijn twitterpagina zetten, zodat mijn volgers zien wat die ander heeft getypt. Replyen kan ook, dat is gewoon antwoord geven op ontvangen bericht. Dat is niet zo moeilijk.

Volgen. Ik ben dus mensen aan het volgen. Zonder het te vragen. Dat is best gek. In het begin wilde ik ze graag even uitleggen hoe ik ze had gevonden, waarom ik ze volg en dergelijke. Maar dat hoeft niet. Men mag op twitter gewoon met iedereen meekijken. En de ander bepaalt zelf of hij of zij, zijn of haar volger terug gaat volgen. Volgt u mij nog?

Ik weet nu dus van de mensen die ik volg, wanneer ze naar buiten kijken of wanneer ze bijvoorbeeld de hond uitlaten. Ik weet wie er op vakantie is (fijne tip voor de inbrekers in twitterland), wat men zoal eet en niet te vergeten, wanneer men naar bed gaat. Ik doe vrolijk mee. Gisteren berichtte ik nog: ‘Er was een enorm vreemde Italiaanse meneer in het restaurant. Ik kan '11 meeuwen' zeggen in het Italiaans. Maar dat heb ik maar niet gedaan.’ Mijn volgers hebben hier werkelijk niets aan, maar dat hoort zo op twitter. Zeggen wat je meemaakt.

Ook heb ik geprobeerd te berichten op twitter vanaf de fiets. Binnen no-time lag ik zo met mijn roze fiets in het hek aan de rand van het fietspad. Mislukt. Dit meldde ik uiteraard op twitter en ik kreeg gelijk een bericht terug van een meneer die wilde pleiten voor stoepranden gemaakt van kussens. Men denkt op twitter dus wel degelijk mee.

Na het fietstwitteravontuur was het tijd meer van mijn capaciteiten te laten zien en ik besloot te berichten vanuit de supermarkt. Omdat ook dat schijnt te horen in het land van het vogeltje. Over wat er in je mandje ligt enzo. Er lag nog niks in.

Ik twitter nu dus ook mobiel. En vanuit mijn bed. Ik heb al een week slaaptekort. Ook moet ik mijn facebookpagina bijhouden. Sommige mensen linken facebook aan twitter, zodat de berichten in één klap op beide pagina’s staan. Dat doe ik niet. Neehee, zo makkelijk kom ik er niet van af. En eigenlijk vind ik dat de dubbeletekstgebruikers één van de twee accounts weg moeten doen. Bij mij is er een duidelijke scheidingslijn. Ik vertel mijn facebookvrienden mooi andere dingen dan mijn twittervolgers. Mijn facebookvrienden vertel ik echter wel een stuk minder sinds ik twitter. Ik heb het er maar druk mee.

Te druk. Ik heb geen leven meer en als ik toch even tijd maak en leef in het leven dat ik leid, dan twitter ik daarover. Twitter beheerst mijn leven. Twitter maakt me blij. En nerveus. Twitter maakt me nieuwsgierig. En angstig. Twitter verbaast me. En ontroert me. Ja, nu hoor ik u denken: ‘ontroert?, nu gaat ze wel heel ver.’ Het is ook geen ontroering in de vorm van dat ik zit te janken ofzo. Maar wel dat ik denk: ‘oh wat lief.’ En dat is ook een vorm van ontroering.

Eigenlijk wilde ik deze week over de liefde schrijven. Maar het gaat over twitter.

Over mijn liefde voor twitter.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Wil je meer van me lezen, klik dan hier.

Bekijk alle logs van Marlease