...De huiskamer ligt bezaaid met speelgoed, een ondergekotst slabbetje, de inhoud van de luiertas en meer minimens-parafernalia. Ik heb mijn kind net -na een geduchte krachtmeting- in zijn bedje gekregen. Het is pas elf uur ’s ochtends, maar ik ben doodop...

...Er staat nog een gigantische afwas. Die mijn man gisteravond zou doen. Zuchtend veeg ik met een besopte hand een lok haar uit mijn gezicht. Dat haar moet nodig gewassen worden, want het staat zo onderhand rechtop. Misschien kan ik dat vanavond doen, als de afwasontduiker thuis is. Kan hij de kleine naar bed brengen. En ik moet ook echt opruimen, de administratie doorspitten en S. bellen, die ik te lang niet heb gesproken. Er glipt een bord tussen m’n vingers. “Godverdegodver!” Knarsetandend veeg ik de scherven bij elkaar, om vervolgens het oorverdovende gebrul van mijn oogappeltje te horen losbarsten…

Het is maar een scenariootje. Eén van de vele die zich dagelijks in mijn hoofd ontvouwen. De laatste tijd ook over een toekomst als moeder. Het lijkt me nogal een opgave. De enorme verantwoordelijkheid voor zo’n miniatuurmens. De vermoeidheid. De zorgen die je hebt. Als ze gaan lopen en met hun handjes aan scherpe of anderszins gevaarlijke spullen zitten, als ze voor het eerst alleen naar school gaan of als ze in de puberteit komen met alle bijbehorende risico’s. Het klinkt niet echt aantrekkelijk: mijn vrijheid en fitheid inruilen voor een strakke planning en wallen onder mijn ogen.

“…Nee, ik kan deze week niet joh. Ik zit he-le-maal vol. Ik ga vandaag met m’n mannetje babyzwemmen, dan door naar het consultatiebureau en als manlief thuis is, is het tijd voor een familiemomentje. Morgen heb ik post-natale yoga, woensdag met mijn moeder de speelkamer verven en donderdag en vrijdag moet ik werken. Kun je anders volgende week? Dan kunnen we samen naar de Babydump, ze hebben daar Woezel en Pip boxkleden in de aanbieding en dat vindt die lieve schat zo leuk. Moet ik echt even halen… Wat zeg je? Naar het terras? Nee, daar heb ik de puf niet voor hoor. En trouwens, Hij gaat toch brullen als we er eenmaal lekker zitten. Het is ook zo warm. Wat? Hem niet meenemen? Ja, nou ja, ehm, ik weet niet hoor. Ik heb hem het liefst bij me…”

Dat kan dus ook. Jij dartelt jubelend over je kleine wonder door het leven, maar raakt ongemerkt steeds verder van je kinderloze vriendinnen en vrienden verwijderd. Van dat scenario word ik ook benauwd. Overal die wurm mee naartoe nemen, er continu mee bezig zijn en álles afmeten aan de Past-Dat-Wel-In-Het-Schema-Maatstaf. Weg spontaniteit. Weg avontuur. Weg onverwachte slemppartijen tot diep in de nacht. Ik weet niet hoor.

Ik noem hier natuurlijk redelijk rampzalige rampscenario’s. Zo zit ik nou eenmaal in elkaar. Niet iedere vrouw wordt een uitgebluste sloof of hysterisch fanatieke moederkloek. Ik heb vriendinnen met kind die nog prima een terrasje kunnen pakken. De kroeg induiken. Zo nu en dan doorhalen tot vijf uur ‘s ochtends. Er goed uitzien en zichzelf ontwikkelen. Het moet allemaal iets beter gepland worden, maar oefening baart kunst. En als ik die vriendinnen -aan de keukentafel of op een terras- hoor praten over hun kinderen, met ze zie knuffelen, spelen of zelfs ruziën, denk ik maar één ding. Dat wil ik ook.

Meer van mij lezen? Klik dan hier!

Bekijk alle logs van Nathaliefje