Je lacht. Echt en voluit. Dat heb ik je lang niet zien doen. De moedervlek bij je mondhoek verdwijnt in een lachrimpel en je perst je ogen zo erg opeen dat je net een mongoloïde Chineesje lijkt. Zo heb ik je het liefst. Vol overtuiging. Helaas is het slechts een herinnering. Nu ben je vol overtuiging depressief.

Je sms't me dat je weer eens met jezelf in de knoop zit en het allemaal niet weet. Dat je niet terug durft te komen omdat je bang bent. Je hebt geen werk, geen geld, geen doel. Je zou het liefste dood zijn. Als ik het lees, valt mijn hart naar beneden, zo mijn maag in. Mijn aorta schiet in mijn keel. 'Til er niet te zwaar aan', spreekt wijze ik. 'oh mijn god, ze gaat het nu echt doen!' gilt hysterische ik.

Wijze ik sms't wijs en kalm terug. Met een kwinkslag. Blijkbaar had je liever een reactie van hysterische ik gehad, want je reageert nogal onredelijk, waardoor wijze ik en hysterische ik samen op de kast zitten. Samen sms'en we weer terug.

Je reageert niet. Ik weet niet wat ik moet doen. Wijze ik en hysterische ik schreeuwen door elkaar heen. Sturen na drie kwartier nog maar een voorzichtig sms'je. Als je ook daar niet op reageert wordt de prop in mijn keel dikker en de knoop in mijn maag groter. Vertwijfeld loop ik door de woonkamer. Ik weet nog steeds niet wat ik moet doen. De politie bellen? Het GGZ? Je ouders?

Het badwater is heerlijk warm en geurt overweldigend, maar ontspannen doe ik niet. Ik ben maar in bad gaan zitten, simpelweg omdat ik niets anders kon bedenken. Misschien houd ik wel gewoon op te bestaan en hoef ik ook niet meer na te denken, te piekeren, doemscenario's te verzinnen en die vervolgens te negeren.

Ik word boos. Zo boos dat zelfs wijze ik het roerend met ons eens is. 'Waarom denk je me zo te kunnen behandelen? Eerst dramatisch sms'en en me daarna negeren?' Het blijft stil. Dus bel ik je. Je neemt niet op. Ik bel op je andere nummer. Die staat uit. Ik bel zijn nummer. Daar wordt ook niet opgenomen.

Het badwater klotst en ik kook.

Hysterische ik krijgt de overhand en eindelijk stromen de tranen vrijelijk over mijn wangen. Dus daar zit ik, alleen in bad, met mascarastrepen op mijn wangen. Een streep voor jou. Een veeg voor mij. Nog een vlek voor de situatie waar we in zitten en maar niet uit schijnen te komen.

Demonstratief trek ik de stop uit bad. Het water loopt weg en ik blijf achter tussen de resten badschuim. Ik ben niet verdwenen. Ik besta nog. Net als jij. Ergens. Na een koude douche ga ik verder met waar ik mee bezig was, dat is het enige wat ik kan. Doorgaan.

Bekijk alle logs van Mia