Ik zuig mijn longen vol lucht en drijf. Mijn borsten en buik steken boven het water uit, voor mijn doen behoorlijk gebruind door de zon. Loom laat ik me voortstuwen door het water, dobberend tussen kroos en algen. Ik houd van je hittegolf.

Echt waar, ondanks de soms ondraaglijke warmte hik ik nu al tegen het moment aan dat je ons weer verlaat. Want dankzij jou kijkt niemand gek op als ik dagenlang in mijn Daisy Dukes rondbanjer. Rokjes draag naar mijn werk die eigenlijk te kort zijn. En niemand noemt mij een hippie nu mijn voeten al twee weken geen schoen van de binnenkant hebben gezien. Dankzij jou vind ik laat eten ineens heel normaal - wat ik als uit de klei getrokken Overijsselaar normaal helemaal niet normaal vind. En o ja, dankzij jou ben ik bruin. Heel bruin voor een uit de klei getrokken Overijsselaar.

Toegegeven, het is eigenlijk té warm. Te warm om te werken, te schrijven, rijles te nemen en het is zeker te warm om binnen te zitten. Slapen gaat alleen als de ventilator mijn lijf kunstmatig koel houdt. Het huishouden schiet erbij in. Mijn huis is bezaaid met bikinitopjes, slippers, gebruikte badhanddoeken en lege snackverpakkingen. Wat nogal buitengewoon is voor een neatfreak zoals ik. Maar hittegolf, ik ruim het wel op hoor. ’s Avonds laat als het acceptabel heet is.

Die lamlendigheid die bij dertig graden of meer komt kijken, maakt mij juist vrolijk. Het openbare leven vertraagd, half werkend Nederland neemt vrij voor belangrijkere zaken. Zoals witbiertjes drinken op terrassen, lummelen in parken en urenlang met een boek of een tijdschrift in de tuin zitten. Zij snappen het. De andere helft zie ik verhit, puffend en geërgerd rondsjouwen. Waar maken ze zich druk om? Er is geen beter excuus dan een hittegolf om alleen het hoogst noodzakelijk te doen. En in mijn geval: zo vaak mogelijk te zwemmen met de vriendinnenclub.

“Het is zo warm, niet normaal. Ik ga nog een keer het water in hoor. Ga je mee?”, vraag ik aan vriendin S. “Pffff. Ja man. Niet te doen yo, deze hitte.” We slepen onszelf nog maar eens naar de waterkant. Waden door het ondiepe, tot voorbij de ballen. Dan de verkoelende plons in het diepe. Gezusterlijk slaken we een diepgevoelde kreet: “Aahh”.

Ik blaas de lucht uit mijn longen en voel hoe ik zink. Ik zwem nog wat verder de plas op. Kroos blijft plakken aan mijn hals, maar zelfs dat boeit me niet, ook al haat ik het gevoel van kroos tegen mijn hals. Het is te warm om me daar druk om te maken. Ik keer om en zwem op mijn rug terug naar het strandje. Terwijl ik naar de strakblauwe hemel tuur, hoor ik S. al roepen: “Ook een wijntje?”. Nadat ik een plastic beker met rosé krijg aangereikt, steek ik een sigaret op. S. houdt me een stuk stokbrood met kruidenboter voor. Ik houd van je hittegolf, echt waar.

Meer van mij lezen? Klik dan hier!

Bekijk alle logs van Nathaliefje