Ze zat in de achtertuin. Haar ogen speurden de hele tuin af, maar vonden niets van betekenis. Niets ongewoons, niets wat er niet altijd al was. Ze haalde diep adem en haar neusvleugels reageerden opgetogen op de geur van versgemaaid gras.

Door wie, waar en waarom er gras was gemaaid wist ze niet, ze wist wel dat het heerlijk rook en dat deze geur perfect bij vandaag, bij dit moment paste.

Daar ze niets beters te doen had, rekte ze zich nogmaals loom uit, zodat de zonnestralen elke centimeter van haar huid konden raken.
Het is zonde dat ze zelf niet kon zien hoe mooi het zonlicht door haar haren danste. Ook al was heur haar ontegenzeggelijk bruin, dankzij het zonlicht sprongen er allemaal koperkleurige haren tevoorschijn, die schitterden en prachtig afstaken tegen de blauwe hemel. Een briesje bracht haar de nodige verkoeling en speelde met de zoom van haar rok. Als ze een kat was geweest, zou ze spinnen.

Het tijdschrift dat ze mee naar buiten had genomen, lag alweer een poosje ongelezen op tafel. De artikelen waren zo leeg en stereotype dat ze niet eens meer wist wat ze gelezen had. Eigenlijk wilde ze opstaan om binnen een boek te pakken, maar ze kon het niet. Ze zat te lekker. Dus rekte ze zich maar weer uit en liet een langgerekte geeuw ontsnappen. Weer vlogen haar ogen door de tuin en vingen niets bijzonders. Haar oren wel. Slechts het gekwinkeleer van de vogels drong door, andere geluiden bestonden nu even niet, of werden buitengesloten.

Ze klonken bijzonder opgewonden, de vogels. Niet dat ze veel verstand had van vogels, maar van geluiden des te meer en deze vogels klonken ontegenzeggelijk opgewonden, op een vrolijke manier. Er zaten er een paar (of misschien wel gewoon één) in het boompje dat midden in haar blikveld stond. De takken schudden heen en weer. Allicht hadden ze een spannende ontdekking gedaan. Hadden ze ergens een lading larven of vliegjes ontdekt en bespraken ze nu hoe en wanneer dit feestmaal precies zou aanvangen. Iets anders waar vogels enthousiast over zouden kunnen worden wist ze niet te verzinnen.

In de verte zoefde een auto voorbij. Het geluid was zacht en paste bij de rest van de dag. Ze vroeg zich af wie er op dit tijdstip, met dit weer in de auto zou zitten. Naar alle waarschijnlijkheid een man. Ze kon zich niet voorstellen dat een vrouw onder deze omstandigheden (de perfecte dag om je teint bij te werken) in een hete auto zou kruipen. Of misschien wel. Zat de dame in kwestie in de tuin en werd ze plots gebeld door een vriendin. In een spontane opwelling had ze besloten de vriendin te eten te vragen en nu moest ze snel boodschappen doen. Zodat ze straks een lichte maar toch lekkere maaltijd op de tuintafel kon zetten.

De vogels wipten in de boom, de zon danste met haar koperkleurige haar en de larven en vliegjes waren koortsachtig opzoek naar een schuilplaats. De dame in de auto ging boodschappen doen en zij rekte zich maar weer eens uit. Gewoon, omdat het kon en omdat dit haar eerste vrije dag was deze lente. Eigenlijk moest zij ook boodschappen doen, aandacht besteden aan het huishouden en nog wat belangrijke mailtjes afhandelen. Maar niet nu.

Nu zat ze in de tuin en deed ze niets.

Het enige wat ze deed was met volle teugen genieten.

***

Bekijk alle logs van Mia