De meest vreemde gedachten schieten door mijn hoofd. Heb ik mijn telefoon wel op stil gezet? Staat er niet stiekem iemand naar me te kijken? Ik doe een oog open, maar iedereen staat met zijn ogen dicht in diezelfde gekke houding. Het is wel donker zeg met mijn ogen dicht.

Een fulltime baan en graag carrière willen maken. Een mooi huis met een tuin die er altijd goed verzorgd uit moet zien. Een druk sociaal leven, want je hebt zoveel leuke feestjes, verjaardagen, vrijgezellenfeesten, bruiloften en sinds kort ook babyshowers. Daarbij wil je natuurlijk wel goed voor de dag komen, dus een kappertje, lesje sportschool en een nieuwe outfit moet ook bijgehouden worden. Kort samengevat is dit hoe mijn leven er nu uit ziet.

Laatst zei een vriendin tegen mij; “Ik ben met yoga begonnen, ga ook eens een proeflesje doen.” Yoga? Dat is toch voor huisvrouwen die met elkaar gaan ademhalen en zweverig gaan doen? Niets voor mij, ik kan mijn tijd beter gebruiken! Toch bleef het aan mij knagen. Mijn vriendin – die hetzelfde drukke leventje heeft als ik – maakt er niet voor niets elke week tijd voor.

Zo ging ik dus laatst met een sporttas gevuld met mijn Nike aerobicsschoenen, een nieuw sporttruitje, een bijpassende kleur handdoek en een flesje Extran naar de yogaschool. De eerste vraag was of ik misschien een kopje thee wilde. Thee? Ik kom toch niet high tea-en? Maar als dat bij yoga hoort drink ik graag een kopje thee mee. De inhoud van mijn sporttas was overigens geheel overbodig bleek. Thee en sokken waren genoeg.

Ik luisterde goed naar de yogajuf en deed netjes alle oefeningen mee. Tot het moment kwam dat ik in een ingewikkelde houding stond en mijn ogen dicht moest doen en er niets meer werd gezegd. Stond ik daar in doodse stilte in een rare houding met mijn ogen dicht te ’nietsen’. Dat is raar zeg. Ik kan helemaal niets doen. De meest vreemde gedachten schieten door mijn hoofd. Heb ik mijn telefoon wel op stil gezet? Staat er niet stiekem iemand naar me te kijken? Ik doe een oog open, maar iedereen staat met zijn ogen dicht in diezelfde gekke houding. Het is wel donker zeg met mijn ogen dicht. Ik word er zelf een beetje draaierig van. Oh, ik moet naar mijn ademhaling luisteren. Luisteren? Hoe kan ik mijn adem nou horen? Ik mag mijn hand op mijn buik leggen om te voelen of ik wel adem vanuit mijn buik. Hè, dat is grappig, ik leer mezelf om vanuit mijn buik te ademen.

De volgende oefening is een ontspanningsoefening. Nou kom maar op denk ik, ontspannen kan toch niet zo moeilijk zijn. Weer moeten de ogen dicht en ik moet in mijn gedachten door een park lopen. In mijn hoofd heb ik direct drie rondjes hardgelopen, maar de opdracht is nu om in het gras te gaan zitten. Terwijl ik ga zitten bedenk ik me dat ik nog boodschappen moet doen. Kan ik mooi gelijk even een lijstje maken. En nu ik toch met lijstjes bezig ben, ik moet vanavond Laura nog mailen over dat cadeau en ik zou Kim nog tips over Costa Rica sturen. Oh shit, ik heb die klant helemaal niet meer teruggebeld. Zou het nog kunnen nu? Dan schrik ik van de stem die zegt dat we doorlopen naar een fontein en met ons handen het water moeten voelen. Oh ja, ik zat in een park! En ik moet nu opstaan van het gras en naar een fontein lopen! Goh dat is best lekker even dat koude water over je handen en polsen bedenk ik me.

Na de les wordt gevraagd wat ik ervan vond. Uhh, het lukte me niet om met alles mee te doen, want mijn gedachten zaten in de weg, maar volgens mij voel ik me best okay nu. Ja, eigenlijk best relaxt. Gelukkig hoor ik dat het heel normaal is dat je in het begin moet wennen. Het eerste wat ik doe na de les is mijn iPhone checken. Twee gemiste oproepen, drie nieuwe mailtjes en een smsje. Wat heerlijk denk ik, dat ik afgelopen uur onbereikbaar was. Gewoon even een uurtje geen telefoon. Eenmaal thuis merk ik dat ik veel energieker ben dan toen ik uit mijn werk kwam. Misschien heeft het onbewust toch iets met mij gedaan? Ook mijn vriendin vraagt wat ik er nu echt van vond. Ik vertel haar dat als ik dit twee jaar geleden had gedaan ik mij echt een suffe doos had gevoeld die in de lach schoot bij de gedachte aan een wandeling door een park, maar ik geloof dat dit nu best goed in mijn drukke leven thuis hoort.

Of yoga nu echt iets voor mij is weet ik niet, maar even een uurtje per week afgezonderd van de buitenwereld, opladen en gewoon even niets hoeven is heerlijk! Stom hè, dat je daar een yogajuf voor nodig hebt!

***

Deze gastcolumn is geschreven door Tessa Smits.

Tessa Smits, 29 jaar (nog lang geen 30 dus), sales & marketing director, houdt ervan nieuwe dingen te proberen.

Bekijk alle logs van Redactie