Na een korte pauze van tien jaar, ben ik weer begonnen met dansen. Gister moest ik afdansen. Ik was nerveus, want ik ben nog lang niet terug op mijn oude niveau. Ik heb keihard getraind de afgelopen weken en met resultaat. Op mijn officiële certificaat prijken de volgende cijfers;

Uitvoering; 9
Techniek; 8,5
Ritme; 9

Je begrijpt, ik ben echt retetrots. Ik heb keihard gewerkt, ik heb me niet tegen laten houden door de zinderende hitte in de dansschool, mijn bloedende baarmoeder en ik heb mijn reet er afgedanst. Dat zag de jury. (Eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat dit op het allerlaagste niveau is, maar toch! Van de beginners was ik de beste!) Op wolkjes zweefde ik terug naar huis. Mijn vriend reageerde matig enthousiast. Dat begrijp ik best, want hij heeft keelontsteking. En als een man keelontsteking heeft, ligt hij haast op sterven.

Gelukkig ben ik gezegend met drie geweldige vriendinnen, dus besloot ik hen te bellen. X. had gister ook een belangrijke dag, ze moest examen doen. Ik heb haar 's ochtends ge-sms't om haar succes te wensen en de rest van de dag heb ik keihard lopen duimen (niet tijdens het afdansen, dat zou er raar uit zien.). Toen ik haar belde was ze nog bezig met haar examen. In de namiddag belde ze terug. Haar resultaat was helaas iets minder goed, dus liet ik haar eerst stoom afblazen, eer ik op kon scheppen over mijn welverdiende succes. Vrijdag hadden we nog uitgebreid gesproken over onze zondagse activiteiten, maar door alle stress was ze alweer compleet vergeten wat ik ook alweer moest doen. Ook al deed het een beetje pijn, ik begreep het wel.

Ik probeerde vriendin Y. voor de tweede keer te bellen, maar haar telefoon stond nog steeds uit. Begrijp ik ook best, want ze heeft veel relatiedrama en gooit dan af en toe haar telefoon uit om wat rust te krijgen.

Vriendin Z. belde mij. Zij wist dat ik dik had gescoord, want toen ik mijn lieve vriend G. had gebeld om vol trots over mijn resultaat te vertellen, was zij bij hem. (Ze hebben namelijk dingen samen.) Omdat ze niet direct JEETJE WAT GOED! brulde, begon ik er zelf maar over. Het JEETJE WAT GOED! bleef helaas uit, ze reageerde wat flauwtjes. Begrijp ik ook best. Ze heeft het erg druk, werkt erg veel en was erg duf toen ze belde.

Dus belde ik vriendin Y. nogmaals. En weer stond haar telefoon uit.

Inmiddels wat het tien uur 's avonds en vond ik het te laat om mama te bellen. Dus belde ik mijn zusje. En ja hoor, ein-de-lijk had ik beet. Supertrots was ze op haar grote zus, brulde steeds 'JEETJE WAT GOED' en wilde alles weten over mijn uitvoering.

Komend van mijn zusje is dat extra speciaal, want die heeft echt genoeg ellende aan haar hoofd. Vriendjes kapot slaan met stoelen, je kent het vast wel. Terwijl ik met haar babbel over haar leven in het verre en warme buitenland, krijg ik een wissel. Mama! Ze wil weten of ze niet te laat belt en ik vertel dat ik haar niet meer wilde bellen omdat ik het te laat vond. Vol trots vertel ik over mijn optredens. En ze reageert precies zoals moeders horen te reageren. Ze prijst me de hemel in, slaakt opgewonden kreetjes en roept JEETJE WAT GOED! Ik piep wat over het gebrek aan enthousiasme in mijn omgeving en mama zegt; 'zie, ik voelde dat ik je nog even moest bellen voor het slapengaan'.

En daarom zijn mama's uiteindelijk de liefsten. Net als zusjes. Want als het op belangrijke dingen aankomt, reageren ze precies zo als je van ze verwacht.

Bekijk alle logs van Judith