Ik heb een auto. Een groene. Haar officiële naam is SAAB 9000 2.0 LPT CSE. Ik noem haar 'meisje'. Ze komt uit 1996, heeft 220.000 kilometer gereden en er is nogal wat mis mee. Daarom moet ik haar ook te koop zetten. Maar ik kan het niet, ook al sta ik soms doodsangsten uit tijdens het rijden.

Ze is niet echt van mij. Eigenlijk is ze van mijn vriend. Mijn vriend heeft als hobby auto's. Dat houdt in dat er ongeveer elke drie maanden een nieuwe auto voor de deur staat. Nieuw voor ons, althans, de vorige eigenaren zijn vaak maar wat blij dat ze iemand hebben gevonden die de auto over wilde nemen. In het begin is mijn vriend dan reuzeblij met zijn nieuwste aanwinst. We gaan samen toeren en ik moet alle onderdelen bewonderen. "Ja schat, deze auto heeft echt hele mooie bougies". Dat enthousiasme veins ik. Eigenlijk geef ik niet om auto's. Niet om gewone auto's althans, van supercars zoals de Aston Martin DBS Volante word ik wel heel erg warm.

Maar mijn Saab is ook leuk hoor.
En wat gemankeerd.

Ze heeft een enorme barst in de voorruit. Als het hard regent of waait, rijd ik met klamme handen over de snelweg, bang dat de voorruit het begeeft. Volgens mijn vriend (en hij heeft er verstand van!) valt het allemaal wel mee en hoef ik me geen zorgen te maken.

Ze heeft geen alarmlichten meer. Of nu ja, ze heeft wel alarmlichten, maar ik kan ze niet aanzetten. Het knopje is namelijk in het dashboard gevallen, dus daar zit nu een gapend gat in. Gelukkig kan ik de gewone lichten wel aanzetten, alleen moet ik dan eerst even de auto uit stappen en naar de koplampen kijken om te controleren of ze branden, zowel de draaiknop van de lampen als de dashboardlampjes werken namelijk niet meer. Het dashboardlampje van de ruitenwisservloeistof werkt echter wel. Zodra ik de bocht om ga, brandt het lampje.

Ook de afstandsbediening heeft het begeven. Ik kan de auto wel van een afstandje ontgrendelen, maar op slot doen moet met de hand.

Je begrijpt, ze is wat gemankeerd. En niet alleen daarom, maar ook omdat mijn vriend een nieuwe auto heeft gevonden, moet ze weg. Ik mag dan in de nieuwe auto rijden. Dat wil ik niet. De nieuwe auto is namelijk een Mitsubishi Pajero. Wat voor één precies ben ik vergeten, het enige wat ik weet is dat er van deze versie maar honderd in Nederland rondrijden en dat 'ie enorm is. In vergelijking met mijn meisje dan. Volgend weekend gaan we de Pajero halen. Dan hebben we drie auto's voor de deur. Dus hoe eerder mijn Saab weggaat, hoe beter.

Ik weet niet zoveel van de Pajero, maar ik weet wel dat alles werkt en dat alle ruiten heel zijn. Het is dus een hele vooruitgang ten opzichte van de Saab. Eigenlijk zou ik dan ook dankbaar en blij moeten zijn dat ik een vriend heb die het leuk vindt om auto's te kopen en ik daardoor bijna altijd wel een wagen tot mijn beschikking heb.

Maar dat ben ik niet. Mijn meisje en ik voelen elkaar aan. Ik weet haar afmetingen niet, maar ik weet wel exact hoe groot ze is. Ik heb haar nooit ergens tegenaan laten botsen en achteruit inparkeren doen we samen fluitend. We voelen elkaar zelfs zo goed aan, dat ik afgelopen winter schadevrij door ben gekomen. Af en toe glibberde ze weg, maar ze bleef altijd naar me luisteren. Ze is lekker snel en ook al ziet ze er niet zo flitsend uit, ik vind haar prachtig.

Die Pajero is groot en log en ik heb nu al nachtmerries over het inparkeren op het krappe en volle parkeerterrein bij ons huis. Of keren in het smalle straatje waar mijn moeder woont. De Pajero heeft een enorm vijfde wiel op zijn kont en geen 'parkeerpiepjes'. Het zal dan ook een kwestie van tijd zijn eer ik dat wiel tegen een lantaarnpaal parkeer. Dan mag die Pajero nog zo stoer, nieuw en functionerend zijn, ik heb liever mijn rammelende Saab.

Want ik vind het oneerlijk om iemand af te schrijven vanwege een paar kleine mankementjes.

Bekijk alle logs van Judith