Klagend zet ik mijn gitaar weg omdat mijn vingertoppen pijn doen. Vervolgens denk ik aan jou. Wat jij zou doen. Je zou de pijn verbijten en een briljant deuntje componeren. Pen en papier pakken om net zo lang door te schrijven tot de woorden kloppen.

Soms wil ik niet. Niets. Krijg ik niets gedaan, niets uit mijn handen. Niets. Alles is meh. Nu jij er niet meer bent, gebeurt dat vaker. Ik zoek dan afleiding in de meest nutteloze zaken. Alhoewel, nutteloos... Er is geen onkruid in mijn tuintje te bekennen en mijn keuken is brandschoon. Maar dat is niet waarom ik leef, dat is niet waarom ik op aarde ben. (Oh en rol niet met je ogen. De kans is klein dat deze woorden je ooit bereiken, maar ik weet zeker dat je nu met je ogen zou rollen. Dramatisch zou je me noemen, maar dit heeft weinig met mijn drang om Groots en Meeslepend te leven te maken. Ik ben gewoon niet op aarde om onkruid te wieden en te poetsen.)

Ik ben op aarde om te maken. Mooie dingen, lieve dingen, stoute dingen, blije dingen, ontroerende dingen en zelfs lelijke dingen. Ik schep. Met wat penseelstreken en aanslagen op een toetsenbord. Met mijn camera's. Met mijn gitaar. Met mijn hele lijf.

Maken is wat ik doe. Moet doen, hoor te doen. En dat lukt steeds vaker niet zo goed. Pijntjes, afleidingen, algehele malaise. Zonder jou lijkt het geen zin te hebben.

En toch. Juist op díe momenten ben je er. Lijk je er te zijn.

Klagend zet ik mijn gitaar weg omdat mijn vingertoppen pijn doen. Vervolgens denk ik aan jou. Wat jij zou doen. Je zou de pijn verbijten en een briljant deuntje componeren. Pen en papier pakken om net zo lang door te schrijven tot de woorden kloppen.

Als ik niet gezien wil worden en in mijn stoel probeer te verdwijnen, zie ik jou opeens. Jij zou op een podium klimmen, naakt. En schreeuwen. Hier ben ik en ik hou van jullie. Dan kruip ik uit mijn stoel, negeer al het gejamaar en maak. Maak en schep. Voor de hele wereld. Als je bij me zou zijn zou je goedkeurend knikken en glimlachen.

Ook al heb ik het je best lang kwalijk genomen dat je doodleuk bent weggegaan en mijn hart mee hebt genomen, ik kan nu eindelijk zeggen dat ik je dankbaar ben. Mijn hart heb ik niet meer, maar wel een motor. Een drijfveer. Iets wat me helpt door te gaan, ook als ik denk dat ik niet meer kan. Juist dan, houd ik meer van je dan ik ooit gedaan heb.

Als al mijn spieren protesteren, als mijn maag en darmen oorlog voeren, ik denk dat al mijn zweet uit mijn poriën geperst is en er niets meer over is, dan zie ik jou voor me en wat jij zou doen. Je zou doorgaan. Wild dansen, hard zingen en keihard maken. Op de toppen van je tenen, uit de allerkleinste longblaasjes, met je mooie handen, je zou gáán, doen, maken, scheppen.

Ik dus ook. Ik maak, ik schep, ik dans, ik zing, ik speel, ik zing, ik dans, ik schep, ik maak. Niet ondanks jou, maar dankzij jou.

Bekijk alle logs van Mia