"Groeten uit Frankrijk - Jan V". Dat is zo ongeveer wat ik van mijn vader kan verwachten aan sms-inhoud. Ik denk dat hij niet weet dat sms'jes 140 tekens kunnen bevatten. Of misschien weet hij het wel maar heeft hij verder niets te melden over zijn vakantie.

Eigenlijk was dat vroeger (pre-sms) ook al zo: toen ik nog bij mijn ouders woonde maar niet meer met ze mee ging op vakantie, belden mijn ouders altijd even vanaf hun vakantieadres om te horen hoe het thuis ging. Ik vroeg dan hoe hun vakantie beviel. "Goed," zei mijn vader dan, "het is mooi weer." Punt.

Een paar jaar geleden, toen de ene na de andere vijftig-plusser een mobiele telefoon aanschafte, ging onder vrienden vaak de anekdote rond van ouders die berichten in alleen maar hoofdletters en zonder interpunctie verstuurden: "OK IK KOM JE OM ZES UUR HALEN". Dat hebben mijn ouders nooit gedaan.

Mijn moeder kon al vrij snel in volzinnen sms'en maar vergat altijd haar telefoon aan te zetten. Alleen als ze een bericht verwachtte of wilde versturen dan zette ze hem even aan, waardoor ze dus nooit bereikbaar was voor onverwacht nieuws. Mijn vader was lange tijd uiterst kort van stof, en presteerde het daarnaast om bijna maandelijks het woord 'test' naar mij te sturen.

'test', om te zien of zijn nieuwe telefoon werkt. 'test', om te zien of zijn nieuwe abonnement werkt. 'test', om te zien of zijn nieuwe abonnement ook in Duitsland werkt. En 'test' om te zien of mijn telefoonnummer nog klopt. Ik moet daar altijd een beetje om gniffelen maar dat is eigenlijk onterecht omdat mijn vader dit weekend zestig is geworden en in een heleboel opzichten erg met zijn tijd mee gaat.

Mijn moeder ook - die heeft een laptop en een mini-laptop. Ze gebruikt Skype en Picasa en gaat redelijk zelfverzekerd om met computerproblemen. Ik ben wel benieuwd wat er aan mij voorbij gaat tegen de tijd dat ik zestig ben. Wat zijn de gadgets in 2040 en kunnen wij vijftig-plussers daar dan nog mee uit de voeten?

Mijn andere columns en reviews vind je hier.

Bekijk alle logs van Suzan