Een van de leukste dingen van reizen is dat je altijd tijd hebt om stil te staan bij de meest bizarre dingen die op je pad komen. Je loopt kleine steegjes niet voorbij, blijft vaker en langer stilstaan bij dingen die je normaal niet zouden opvallen.

Zo besloten mijn reispartner in crime en ik stil te staan en gehoor te geven aan een verassend aantrekkelijke Cambodjaanse jongen Wen, die ons in Siem Reap een flyer overhandigde. Met deze flyer konden wij die middag een gratis introductieles Yoga bijwonen.

Moet je net twee Hollandse meiden hebben. Gratis? Wij zijn erbij! In de stille hoop dat ‘onze’ Wen-man ons eigenhandig de geheimen van de yogamat zou bijbrengen, traden wij – uiteraard tien minuten fashionably late, want je wilt natuurlijk niet te desperate overkomen – vol goede moed binnen.

Wen was in geen velden of wegen te bekennen, en ons handen-en-voeten-Engels gecombineerd met triomfantelijk gewapper met onze flyer zette ook al niet veel zoden aan de dijk bij het meisje achter het tafeltje. Grof gezegd was ze ons – inmiddels NOGAL bezweet en rood aangelopen – zonder gêne aan het uitlachen.

We waren de wanhoop nabij toen daar de meest Zen’ne figuur die ik in tijden gezien had zijn aantrede deed. Een westerse man, eind dertig, een lekker luchtig witlinnen hemd, een bruine ruimvallende - en uiteraard ook linnen- broek en een brede mierzoete glimlach van oor tot oor schoot ons te hulp.

Dit was Brad en Brad is Canadees en tevens onze meditatieleider voor die middag. Ja, het rooster was veranderd en Wen had ons waarschijnlijk de flyers van vorige week meegegeven. De sukkel. Dus geen yoga, maar meditatieles. Of dat ook gratis is? Ja hoor, ook mediteren is gratis, want zegt Brad tegen ons met een veelbetekende blik: “Mediteren is altijd gratis en verrijkt je tegelijkertijd...”

Wij zetten onze westerse cynische reserve overboord en Brad begint met uit te leggen dat je mediteren tot in de verste vorm kan doorvoeren in je dagelijks leven door alles te ervaren zoals het is en enkel te ZIJN. Zonder oordeel, onbevangen als een pasgeboren baby. Als argument voert hij aan dat de mens niet voor niets humanBEING wordt genoemd in plaats van humanDOING.

Als eerste oefening moeten wij door de tuin lopen en alles wat we zien, slechts zien. Waarnemen zonder er woorden en dus betekenis aan te verbinden. Irritant moeilijk! Het is net als je iemand gebied niet aan een roze olifant te denken en je het hierdoor onmogelijk maakt voor die persoon niet te denken aan die roze olifant.Roze olifanten bestaan overigens echt. Het zijn albino-olifanten, maar dat terzijde.

We moeten een voorbeeld nemen aan de natuur want:
“Kijk eens naar een boom, een bloem, een plant. Laat je bewustzijn erop rusten. Wat zijn ze stil, wat zijn ze diep geworteld in ZIJN. Laat de natuur je leren wat innerlijke stilte is.” Eckhart Tolle

We mógen met Brad de meditatiehut in en we mógen kussens pakken en daarna mógen we ontspannen en comfortabel gaan zitten van Brad. Want daarna mógen we tien minuten in stilte mediteren. Tien minuten ZIJN. Niets doen en niet denken. Je innerlijke stilte vinden. Gelukkig leest Brad mijn – op dat moment nog legale –gedachten. Mocht je innerlijke stilte god forbid, ondanks kussens en meditatiehut, nou toch doorbroken worden door gedachten? Dan is het zaak deze gedachten niet proberen te negeren, maar ze eerst te erkennen – ackknowledge it’s presence – en vervolgens een plek geven in een denkbeeldige ordermap. Alleen dan kan je ze loslaten, want je kan ze later immers weer opzoeken en er zo lang over nadenken als je maar wilt. Dit kan rust geven aan mensen met een enorme bende in hun bovenkamer.

Tien minuten ZIJN later ben ik om! Het werkt echt! Uiteraard waren de eerste 5 minuten de ordermappen niet aan te slepen, maar langzaam werd mijn kamer leger en toen was het opeens...
leeg ...en stil...

Even leek er geen tijd of plaats te zijn. Een gevoel van overgave, vreemd, lekker en best griezelig ook. Het klinkt zweverig, maar het lijkt op het gevoel dat ik soms heb als ik opeens merk dat ik al een tijdje naar iets heb gestaard, maar gek genoeg toch niets heb gezien. Zoals het scrollen door je Ipod en dan niet meer weten langs welke artiesten je bent gekomen. Je begint pas weer met zien, zodra je je dit beseft.

Ik viel uit mijn ZIJN toen ik merkte dat mijn ogen nat waren. Bizar, want ik had immers aan niets gedacht waar ik om zou kunnen huilen en ik had zelfs niet gevoeld dat ik ging huilen.

Een unieke experience beaam ik tegenover de groep. Brad, mijn spirituele eyeopener, geeft me een knijpje in mijn hand en zegt dat hij blij is voor me.

Ik ook. Wat een bijzonder geslaagde wending van de dag: stil staan bij een leuke flyerjongen en daardoor leren (stil) ZIJN!

Wil je meer van mijn stukjes lezen? [url=http://www.pinkbullets.nl/user/willeke/track/geschreven_logs ]Klik dan hier![/url]

Bekijk alle logs van Willeke