Het is eigenlijk de dinsdagse taak van Sofie, maar hallo. Ik vraag me ook wel eens wat af. Dus hier een prangende vraag van ondergetekende. Waarom open ik altijd het doosje pijnstillers bij de bijsluiter? Met de nadruk op het woord ALTIJD.

Ik houd van een stevig potje ergeren. En het gedoe met doosjes en bijsluiters is de ergernis die ik het meeste liefheb. Ieder pakje dat ik open, wil per se zijn bijsluiter openbaren. Best aardig, maar ook onhandig. Ik wil gewoon een pijnstiller en weet allang dat hoofdpijn één van de bijwerkingen van paracetamol is en dat ik mijn holtes niet ieder kwartier vol moet sprayen, omdat ik dan juist een chronisch verstopte neus krijgt.

Ik raakte in de afgelopen maanden behoorlijk geobsedeerd door het bijsluiterfenomeen. Kon het niet laten om iedereen die ik tegenkwam naar hun mening te vragen over dit nijpende mysterie. Iedereen reageerde met een: “Ja inderdaad! Altijd! Zó irritant!” Ik bedoel maar. Ik verbeeld het me niet. Al moet ik toegeven dat mijn kleine ergernis langzaam wordt vervangen door kleine lol als het me weer gebeurt. Ik zie telkens al die anderen voor me die ook zuchtend het doosje omdraaien om het proces van openen nog eens te proberen.

Nu ik toch bezig ben, wil ik graag nog wat kleine doch geinige irritante onhandigheden met je delen.

Voorbeeld A. The story of my life. Leef je even in. Je hebt net je favoriete broek/rok/trui/whatever van de waslijn gehaald. ‘Ah, fijn, ik kan hem weer aan!’ Ja, dat denk je dan. Ik ook. Maar dat euforische gevoel van het dragen van het pasgewassen favoriete kledingstuk duurt nooit lang. Ik ben namelijk een knoeier. Bij voorkeur op favoriete pasgewassen kleren. Een welgemeend ARGH.

Een gouwe ouwe variant hierop: tot in de puntjes opgetut zijn voor een feest en je wil nog even je tanden poetsen. Goed idee, maar gevaarlijk, want tandpasta heeft de neiging om op kleren te vallen. Het liefst op die ene jurk die op de hand gewassen moet worden. Dubbel ARGH.

Voorbeeld B. Je hebt het druk en moet van alles doen, pakken, regelen. Je moet ook nog snel iets eten en trekt een keukenkastje open. Met je hand aldaar wroet je rond, op zoek naar het juiste broodbeleg. Dat doe je uiteraard te snel en wild, want je hebt haast. Juist dan én juist daardoor komt de hele inhoud uit de kast vallen. Kapot natuurlijk, op de pasgedweilde vloer. Driewerf ARGH.

De lijst kan eindeloos aangevuld worden met dit soort kleine onhandige drama’s. Nog een paar, omdat ik toch bezig was: altijd tegen een deur duwen, ook al staat er duidelijk in dikgedrukte letters TREKKEN op. Niet kunnen inhalen op fiets, omdat de fietsende slak voor je net iets te hard fietst voor een flitsende inhaalmanoeuvre. Boterhammen die altijd met belegkant op de grond vallen. Rode wijn morsen op een licht tapijt. En wat dacht je van iemand in hun oog prikken, terwijl je ze eigenlijk van een vuiltje of een haar wilde bevrijden? Dat deed ik vandaag. Argh. Ik ben zo onhandig.

Wil je mijn andere logs ook lezen? Klik dan hier.

Bekijk alle logs van Nathaliefje